Benim Tek Gözüm Vardı O da Kalp Gözü

Önce düşler biriktirdim ama düşmeden ne de olsa tam düşecekken beni tutan birileri vardı.

Bense sadece gülüm/sedim sevdim de çok.

Sözcükler biriktirdim içimde konuşmadan.

Lal idi dünya bense bebek.

Bebeksi idi gülüşlerim ve masumiyetim önceleri hıçkırmadı ben de.

Ağlamak nedir bilmedim:

Yaşımı silenler vardı yaş gözümden düşmeden.

İnsanlar da…

Yas mı?

Neydi ki?

Aşk ve de?

Hicretim.

Bilemedim bir gün gelip de aşkın, yenilgim ve yanılgım olabileceğini.

Cennetimdi yuvam aslında cennet bendim ve içimde deryalar.

Diyarlar gezmedim fellek fellek asla da imrenmedim gezenlere çünkü Tanrı bana kıskanmayı öğretmedi.

Tanrı dilinde notaları söktüm bu sefer ve işte ilk servetim:

Duvar piyanom.

İlk aşkımın yani babaannemin torun sevgisi elbet ihya edendi Huda ve kavuşturan beni en başta kendime.

Çocuktum:

Yalnız bir çocuk mu?

Yaşıtlarım yoktu çevremde ama arkadaşlarım vardı beni yüreğinde taşıyan hem de her biri nerede ise yüz yaşında.

Din ayrımı denen şeyi de öğretmemişti bana Tanrı:

Müslüman.

Rum.

Ermeni.

Ortak dilimiz vardı bizim ve bizler idik birbirimizin serveti.

Ganimet ne miydi?

Ya da mal, mülk ve miras?

Adını da anlamını da merak etmediğim çünkü en başta biz bir aile idik birbirine tapan birbirini tepesinde taşıyan…

Sonra birileri katıldı aileme:

Aynı kandan aynı soydan aynı anne babanın evladı.

Melek bildiğim ama içindeki potansiyel cinnet ve cehennemi asla fark etmediğim fark ettiğimde dahi inkâr ettiğim.

Bebek.

Çocuk.

Genç kız.

Aslında insan.

Anne değildim ama bildiğim bir içgüdü idi Rabbin bahşettiği.

Bense kardeşimin minik annesi olmuştum.

Durum bundan ibaret olsa keşke.

Sene geçti.

Devran döndü.

Yaş aldık.

Yas aldık.

Şiddeti ve hiddeti bahşeden idi bu sefer kader.

Kederi itekledim kaderi kucakladım ailemi de kardeşimi de.

Bir adı vardı ya da yok.

Çünkü adı önemsiz kimliği önemsiz makamı önemsiz:

Çok sevmiştim kendimden de çok.

Kuram dışı sevdalar vardı evrende aslında var/mış.

Kuram dışı da değil aslında dünyanın merkezinde olan paraymış.

Nemalanmadığım hariçten gazel okumadığım çünkü el bebek gül bebek büyümüştüm ben:

Hınç.

Nefret.

İsyan.

Şiddet bilmeden.

İnsanlar vardı haberimin olmadığı dış mihraklar:

Hele ki bir de el’ e karıştı mı insan.

El ki elden üstün.

Kendimi üstün görmedim çünkü merkez-kaç kuvvetini bana öğretmen olan babam öğretmişti yaptığı deneylerle.

Ben hep çocuk kaldım.

Kadın dediler.

Reddettim.

Evlenmeyen bir insanı kadın olarak lanse etmek neydi?

Hor gördüler.

Haz etmedikleri neydi?

Ya da yan baktıkları?

Benim tek gözüm vardı: o da kalp gözü.

Gözlerime vuruldular sandım.

Ama kalbimdi onları çeken.

Yüz vermediğim…

Çünkü çocuk kalmak ve masum kalmaktı tüm uğraşım:

Bunu başardım.

Ama başaramadığım başka şeyler vardı ve de fark etmekten aciz olduğum…

Koynumda beslediğim yılan.

Ve de koynumda beslediğim yılanın koynundaki yılan…

Peki, ben kimim toplumun normları açısından ve de toplumun gözünde?

Ve işte ünlü filozofun günümüze uyarladığı:

Evli.

Mutlu.

Çocuklu.

Kural dışı idim.

Ama mutlu.

Kural dışı idim.

Çünkü çocuk kaldım.

Derken annem benim çocuğum oldu bense onun minik annesi ve annem yatağa bağımlı ve de oksijen makinesi ile yaşadığı o dört yıl boyunca her şeye rağmen mutlu idim çünkü hem çocuktum hem de bir çocuğum vardı.

Bir de koynumdaki yılan.

Annem kapadı gözlerini.

Yılansa büyüdü de büyüdü ve büyüttü servetini ve ihtirasını:

Ne için mi?

Bu gün global perspektifte süregelen savaşlar ne için yapılıyorsa aynı sebeple…

Daha çok daha çoğuna sahip olmak adına ve bu uğurda masum insanlara göz kırpmadan kıyılırken…

Rahmetli babaannemin de hep dediği üzere ve ben çocukken aklımın da ermediği:

‘’Tok evin aç kedisi!’’

Tok dünyanın aç ülkeleri üstelik kendileri süper güç olarak tanımlayan bir o kadar emin kendinden…

Allah tüm masumları tüm mazlumları ve de biricik ülkemi, devletimi, milletimi ve de beni korusun…

Seviyorum ama artık sadece iyi insanları ve bana iyi gelenleri.

Kalanların canı cehenneme kanımdan soyumdan olsa bile…