İnsan Kendi İçinin Yankısını Arar

İnsan Kendi İçinin Yankısını Arar

 
Hayat bazen bir çay bardağının buğusunda gizlenir. İnsan, sabahın ilk ışığında pencereyi açtığında, rüzgârın taşıdığı serinlikte kendi içinin karmaşasını duyar. Felsefe dediğimiz şey, belki de bu karmaşayı anlamlandırma çabasıdır; ama öyle derin kitapların ağır diliyle değil, gündelik bir bakışın sıcaklığıyla. Bir çocuk kahkahası, bir yaşlının sessizce yürüyüşü, bir dostun omzuna dokunuşu… Hepsi bize şunu hatırlatır: hayat, büyük teorilerden çok küçük temasların toplamıdır. İnsan, kendini bazen yorgun, bazen eksik hisseder; ama işte tam da o eksiklikte bir güzellik vardır. Çünkü eksik olan şey, bizi tamamlamaya çağırır.
Hayat, bazen bir kalabalığın ortasında duyulan yalnızlıkla, bazen de tek başına otururken hissedilen derin bir yakınlıkla kendini gösterir. İnsan, her gün bir şeylerin peşinden koşarken aslında kendi içinin yankısını arar. Felsefe dediğimiz şey, belki de bu arayışın adıdır; ama ağır kitapların sayfalarında değil, bir dostun gözlerinde, bir annenin duasında, bir çocuğun gülüşünde gizlidir. Yaşamak, eksik kalmayı kabul etmektir. Çünkü insan tamamlandığında değil, eksik kaldığında insanca olur. Bir ayrılık bizi yaralar, bir kavuşma bizi onarır, bir bekleyiş sabrı öğretir. Ve bütün bunlar, hayatın sessiz aynasında bize kendi yüzümüzü gösterir. Sonunda anlarız ki hayat, biriktirdiğimiz eşyaların değil, paylaştığımız duyguların toplamıdır. Ve biz, birbirimizin aynasında kendimizi buluruz.
 
Yaşamak, bir yolculuk gibidir: kimi zaman taşlı, kimi zaman çiçekli. Yolun sonunda ne olduğunu bilmeyiz, ama yürürken gördüğümüz manzaralar bize kendi içimizi anlatır. Bir ayrılığın acısı, bir kavuşmanın sevinci, bir bekleyişin sabrı… Bunlar insanı insan yapan menzillerdir. Ve belki de en insanca olan şudur: hayatı anlamak için büyük cevaplara değil, küçük sorulara kulak vermek. “Bugün kime iyi geldim?” “Kimin yükünü hafiflettim?” “Kime gülümseyebildim?” İşte bu sorular, felsefenin en yalın hâlidir. Sonunda insan şunu öğrenir: hayat, biriktirdiğimiz eşyalarda değil, paylaştığımız duygularda saklıdır. Ve biz, birbirimizin aynasında kendimizi buluruz.
 

Hayat, büyük cevaplarda değil, küçük sorularda saklıdır.
Eksik kalan yanımız, bizi tamamlamaya çağırır.
Bir gülümseme, bazen bir ömrün yükünü hafifletir.
Sessizlik, insanın en derin cevabıdır.
Yaşamak, sevinci tutmak değil; hatırladıkça yeniden doğurmaktır.
Hayat, birbirimizin aynasında kendimizi bulmaktır, vesselam.
Mehmet Aluç