Gönül Çölünde Bir Kuþ

Bu satýrlar, kelimelerin ýþýðýnda gönle dokunmak için yazýldý. Her menzil bir iç kapý, her kapý bir dokunuþ… Ayrýlýktan özleme, özlemden insanca buluþmaya uzanan bu yolculukta, ben sadece bir yolcuyum; kelimeler ise yolun kendisi diyerek baþladým yazmaya.

Bir zamanlar, kalabalýklarýn ortasýnda yalnýzlýðýný taþýyan bir adam vardý. Adý yoktu, çünkü herkes ona farklý bir isim verirdi: kimi “yolcu” derdi, kimi “suskun”, kimi de “umut”. O ise kendi içinde sadece bir ses duyardý: “Gönlünü dinle.” Bir gün, içindeki yorgunlukla bir çölün kapýsýna geldi. Çöl, ayrýlýklarýn ve özlemlerin kumlarýndan örülmüþtü. Her adýmda ayaklarý batýyor, ama kalbi hafifliyordu. Çünkü her kum tanesi, geçmiþte söylenmemiþ bir sözün yankýsýydý.

Tam çölde kaybolacaðýný sandýðý anda gökyüzünden bir kuþ indi. Kanatlarý ýþýkla dokunmuþ gibiydi. Kuþ ona þöyle dedi.

 — Senin yükün kelimelerden yapýlmýþ. Onlarý býrakmazsan yol bulamazsýn.

Adam, yýllardýr sakladýðý kelimeleri bir bir çöle býraktý: “özlem”, “kýrgýnlýk”, “umut”, “sevda”… Kumlar bu kelimeleri yuttu, ama gökyüzü parladý.

Kuþ tekrar konuþtu.

— Artýk boþsun. Boþluk korkutmaz, çünkü boþluk yeni bir þarkýnýn doðumudur.

Adam, gökyüzüne baktý ve ilk kez kendi adýný duydu: “Ýnsan.” O anda anladý ki, bütün yolculuklarýn menzili tek bir kelimeye varýyordu: dokunmak.

Ayrýlýðýn Kapýsý

Adam çölde yürürken ilk kapýya rastladý. Kapý, paslý bir demirden yapýlmýþtý ve üzerinde tek bir kelime yazýyordu: “Ayrýlýk.” Kapýyý açtýðýnda içinden eski dostlarýn yüzleri, yarým kalmýþ cümleler ve vedalarýn yankýsý döküldü. Adam anladý ki ayrýlýk, aslýnda bir baþlangýçtýr; çünkü her gidiþ, yeni bir yolun iþaretidir.

Uzaklarýn Çölü

Yol onu daha derin bir sessizliðe götürdü. Çölün ortasýnda hiçbir ses yoktu, sadece rüzgârýn taþýdýðý uzak hatýralar. Adam, bu sessizlikte kendi kalbinin sesini duymayý öðrendi. Uzaklýk, aslýnda içteki yakýnlýðý hatýrlatan bir aynaydý.

Özlemin Vahasý

Tam tükenmek üzereyken karþýsýna bir vaha çýktý. Vahada su deðil, kelimeler vardý. Her damla bir sözdü: “Seni bekledim”, “Unutmadým”, “Buradayým.” Adam bu sözleri içti, kalbi serinledi. Özlem, insaný tüketmez; aksine yeniden diriltir.

Dokunuþun Þarkýsý

Son menzilde gökyüzü açýldý. Kuþ geri döndü ve ona bir þarký söyledi. Þarkýnýn nakaratý tek bir kelimeydi: “Dokun.” Adam anladý ki bütün yolculuk, gönüllere dokunmak içindi. Çünkü insanca olan tek þey, bir kalbi diðerine deðdirmekti, vesselam.

Mehmet Aluç