Görünmezliğin Kıyısında

Görünmezliğin Kıyısında

5 Nisan 2026

H. Çiğdem Deniz

Günce tutanların işleyişleri nasıldır bilmiyorum; tek bildiğim, benim çoğu kez yaşadıklarımı farklı tarihlerde yazmaya ancak vakit buluyor olmam. Kadın yazarsa sıkılırlar efendim… Siz mutfaktan çıkmayın yeter. Eliniz sudan, ufkunuz da şu küçücük evinizden öteye gitmesin. Hele de uzun zamandır yazma eylemini ihmal edişimi kaç kişi fark etmiş olabilir ki? Bu konuda her zaman yakın çevremden destek beklerken köstek olanların sayısı oldukça fazla. Bir şey yapmalarına gerek yok; sizi görünmez kılsınlar kâfi…

Suçlu hissediyorum kendimi. Neden mi? Bir kadın olarak kendimi, becerilerimi görmezden geldiğim için. Daha doğrusu, pes ettiğim için.

Haksızlık etmeyeyim; parmaklarıma bakıp sayıyorum: Leydi Em, Madam Suzinak ve Hafize ilk üç sırayı alıyor fark edenler arasında. Daha geçen gün Eskişehir’e gitmemize bir gün kala Hisar Pastanesi’nde verdiler tüm olumlu öğütleri. Buna “verdiler gazı” desem hiç de abartılı olmayacak… Onların gerçek destekçilerim ve benim başarılarımdan mutluluk duyduklarına gönülden inanıyorum.

Sigara dumanının olmadığı, güler yüzlü garson kızların etrafımızda pervane gibi döndüğü bu pastanede, tatlı krizine yakalanmadan oturabildik; nasıl olduysa…

Neyse efendim… Eskişehir’den dönüşümüz cuma. Ertesi gün yemek, çamaşır işleri… Telefonda annemle konuştum; bana gelmek istiyorlar. Pazar günü telefonda annem, “Gelemiyoruz,” diyor, “baban hasta.” Öksürükten uyku uyumamış babacığım. Engin, kahvaltı sofrasında tavşan kanı çayını yudumlarken “Git,” diyor, “hem hazırladığın yemeklerden de götür.” Başımı sallayıp “Tamam,” diyorum.