Leydi Em - Görü Ve Tanıklık

Leydi Em - Görü ve Tanıklık

Güncemin bu sayfasında, söylemekle susmak arasında ince bir yerde duruyordum. İçimde büyüyen bir cümle vardı; dile gelirse gerçek olacak, susarsam içimde yankılanmaya devam edecekti.

“Size söylemek ve söylememek arasındayım,” dedim.

“Konuş lütfen,” dedi.

Ben de kelimelerimi, oldukları gibi, hiçbirini saklamadan bıraktım aramıza.

Gözlerimi kapattığımda bir görü belirmişti. İki erkek yüzü… Net değillerdi, ama oradaydılar. İlgiyle ve hafif bir gülümsemeyle bana bakıyor, sanki söylediklerimi sessizce dinliyorlardı. Bu bir görüntüden çok bir histi. Yüzlerin çizgileri silik, duyguları keskin ve belirgindi.

Belki daha önce de böyle anlar yaşamıştım. Ama üzerinde durmamış, onları bir yere bağlamamıştım. İlk kez, bu gördüğüm şeyi bir başkasına emanet ediyordum. Ona… canlı, kanlı bir şahide.

Tarif etmeye başladım.

Bazı detayları söyledim, bazılarını ise içimde tuttum.

İkisi de bıyıklı ve sakallıydı.

Birinin yuvarlak gözlükleri vardı.

Bir an sustu. Yüzünde beliren şaşkınlık, yerini yavaşça ciddiyete bıraktı.

“Sen,” dedi,

“tanıdığım birini tarif ediyorsun.”

O an, içimden geçen ama söylemediğim o kırlaşmış sakallar, dudaklarıma kadar gelip geri çekildi. Söylenmeyenle anlaşılanın kesiştiği o yerde, zaman kısa bir anlığına durdu.

Sonra o küçük ayrıntı zihnimde yeniden kıpırdadı:

Minik, hafif çekik gözler…

Kimindi?

Ama artık bunun birine ait olup olmamasından çok, bende bıraktığı his önemliydi. Çünkü o görü, bir yüzün hatlarından çok, içimde uyanan tanıdıklıkla vardı. Sanki zihnim görüntüyü değil, duyguyu hatırlamıştı.

Ve ben o gün, gördüklerimden kaçmak yerine, onları anlatmayı seçtim.

İyi ki anlatmıştım.

Sergi günü, gerçekle burun buruna geldim.

Ama bu kez korku yoktu içimde.

Çünkü anlamıştım;

bu görüler bana ürkmem için değil, fark etmem için verilmişti.

Bir ödül gibi…

sessiz, gösterişsiz ama derin.

Ve ben, ilk kez,

içimde beliren o görüntülere değil,

onların açtığı kapıya bakıyordum.

5 Nisan 2026

H. Çiğdem Deniz