Edebiyat ve Kültür Platformu
Kalabalıkta Kaybolan İnsanlık
Kalabalıkta Kaybolan İnsanlık
Yürekler dağılmış…
Parça parça, sessizce.
Kimse kimsenin yarasına
merhem değil artık.
Kimi tok…
kimi aç…
kimi bir damla suya
hasret.
Bir yanda savaş,
bir yanda sahte huzur—
aynı gökyüzünün altında
iki ayrı dünya.
Dünya dedikleri şey…
İçi dolu bir boşluk.
Kardeş kardeşi satar,
dost dediğin
kuyunu kazar.
Yüzler güler—
ama o gülüşlerin ardında
karanlık niyetler saklıdır.
Kim kimdir bilinmez artık,
herkes bir rol peşinde.
Maskeler konuşur,
insanlar susar.
Doğruyla yalan
yer değiştirmiş…
gerçek,
bir köşede
unutulmuş.
Adımlar var—
ama yön yok.
Kalabalık var—
ama insan yok.
Sor kendine:
Neredesin?
Hangi durakta
kayboldun?
Çünkü bu çağda yaşamak…
ya kör olmak,
ya da her şeyi görüp
susmak demek.
bizler'de —
görüp susanlar…
susarak çoğalanlar…
Kalabalıkta
kaybolan
insanlığız.
Kalabalıkta Kaybolan İnsanlık başlıklı yazı elif-geckil-kaya tarafından
13.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 3
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
