Evlat Acısı

Evlat Acısı

Can parem,

kınalı kuzum...

Sen gideli

güneş başka doğuyor artık.

Sabahlar geliyor,

ama içime aydınlık düşmüyor.

Bir yanım sustu,

bir yanım seninle gitti.

Ben ise yarım kalan

bir annenin yüreğiyle kaldım.

Yarım kaldı hayallerim,

yarım kaldı dualarım.

Sana söyleyeceğim sözler

düğümlendi boğazımda.

Gözüm hâlâ kapının önünde...

Bilirim, gelmeyeceksin.

Ama bir anne yüreği,

bazen gerçeği bilse de

beklemekten vazgeçemiyor.

Evlat acısı vurdu bağrıma,

düştü ocağıma kor ateşler.

Bir mezar ayırdı bizi yavrum,

geriye kaldı sessiz bekleyişler.

Bazen geceleri

adını fısıldıyorum rüzgâra.

Belki bir yerlerde duyarsın diye...

Bazen bir ses duyar gibi oluyorum,

dönüp bakıyorum.

Sonra anlıyorum;

özlemek de insanın

kulağına oyun oynuyormuş.

Hayatın rengi değişti gözümde.

Çiçekler açıyor,

kuşlar ötüyor,

insanlar gülüyor...

Ama bazı acılar vardır ki

zaman geçse de geçmez.

Ben seni toprağa verdim yavrum,

ama kalbim seni bırakmadı.

Anladım ki...

Bu dünyada dinmeyen

bazı acılar vardır.

Evlat acısı da onlardan biridir.

✍️ Alev Elif Kaya