Uzak Bir İhtimal

"Uzak Bir İhtimal"

Sessizliğin ortasında

insan en çok kendi sesini duyar.

Geçmişin gölgesi çöker içine,

bazı vedalar hâlâ konuşur susarken…

Girdiler aklına, değil mi?

Bir kelimeyle değil,

yavaş yavaş değiştirdiler seni.

Önce şüphe bıraktılar içine,

sonra seni senden uzaklaştırdılar.

Ve en acısı da şuydu:

Bir kenara çekilip

sessizce izlediler

dağılışını…

Dönme geri, dönme…

Ben artık seninle kurduğum

hayalleri toprağa gömdüm.

Dün “biz” dediğim şey,

bugün sadece geçmişin yorgun yankısı.

Yarın mı?

Yarın artık

uzak bir ihtimal…

Yıllara geç mi kaldın?

Yoksa insan bazen

kendi hayatına bile geç mi kalır?

Umudunu kaybettin mi?

Yoksa umut,

yanlış insanların arasında mı sustu?

Aklına girenler şimdi nerede?

Seni değiştirenler…

Seni yalnız bırakanlar…

Bir insanın içini karartanlar

en önce kaybolur zaten.

Senden geriye

yarım kalmış bir hayal kaldı.

İçimde konuşmayan bir boşluk,

adı konmamış bir sessizlik…

Her adımda biraz daha anladım:

Bazı insanlar gitmez aslında,

insanın içindeki anlamı eksilir sadece.

gözümde son perde indi.

Ne öfke kaldı,

ne de bekleyiş…

Çünkü bazı insanlar

bir gün tamamen kaybolmaz,

sadece

“uzak bir ihtimal” olur.