Ben Kendimle Barışık Bir Yolcuyum

Ben Kendimle Barışık Bir Yolcuyum

Bir mekân ki ayaklarım yere sağlam basıyor, göğsümdeki ritim bana yol gösteriyor. Henüz hiçbir şey bitmedi; aksine her şey yeni başlıyor. Mevsim, cömertçe açılmış bir sofra gibi önüme serilmiş: renkler birbirine karışıyor, dallar bana eşlik ediyor. Bir ses duyuyorum, sert değil; aksine kanat çırpışında gizli bir davet. Bir bakışla bile anlaşılır ki, her canlı kendi payına düşen ışığı taşıyor. Geçmişimden kalan miras, içimde saklı bir şefkat; her nefeste çoğalan, her dokunuşta büyüyen... Kılavuzum, içimdeki berraklık. Bir mihenk taşı değil artık; bir kaynak, bir pınar. Her adımda kendime değil, bütüne açılıyorum.

Su gibi akışkanım: bazen serinletici, bazen canlandırıcı. Bulutlar üzerimden geçerken gölgeleri değil, serinliği bırakıyor. Ve ben, her damlada kendimi buluyorum. Yüzümde parçalar yok; bütünüm. Bir yapboz değilim artık, tamamlanmış bir resim gibiyim. Kayıp ilanı yok; çünkü her şey yerli yerinde. Işığı saklamıyorum, saçıyorum. Kaynağı gizli değil; içimde kaynayan coşkunun buharı. Bazen rüzgâr gibi esiyorum, bazen güneş gibi ısınıyorum.

Ve evet: Yaşamı sevdiğim kadar, onun içindeki dönüşümleri de kucaklıyorum. Her gün yeni bir yaşa değil, yeni bir şafağa uyanıyorum. Servet değil, paylaşılan ekmek değerli. Karanlık değil, aydınlık bakışımın özü. Altın değilim belki ama ışığı taşıyan bir damlayım. Çamura düşsem de berraklığımı kaybetmiyorum. Çünkü ben, kendimle barışık bir yolcuyum, Vesselam.

Mehmet Aluç