Gıyabi Yalnızlık

Bu aşka kanun teklifi verildi sevdiğim. Yasama, yürütme ve yargı neticesinde kalbimin ipoteğini alan sen; susuş hicaplarında, hiç başlayamayan aşkı haşlarken; müflis ve ilim dolu tabiatı, muhlis sevdanın tanığı yaşam; aşkı kodese, umudu balçığa attı.

​Kadim bir kana susayıştı; timsahlar diş bileyerek aşkın karşısında kendilerini çok güzel hissettiler. Timsahlar bile güzel hissetti; ben güzelken çirkinleştim. Sevilmeyen her kadının hisli damarlarından kan yerine akar çirkinlik hissi.

​Kaç ay yatarı varsa sen sus, ben aşkı bağırmalara alışkınım. Düzeni mübaşir, peteği baldan azat müşavir bir orduda; tükenişlere selam-ı ekber kovalanıyor gündüzün halvetlerinde. Herkes herkese, dağ dağa, ağdalı sahte takılmalık sözde sevdalılar bile kavuşuyor da; sevdiğim, ev bildiğim adamı kaçıncı kuşaktan tekmeliyor sevmeyeyim diye?

​Beni, beni tekmelemek demek; kalbimdeki cenini "merhaba" diyerek üleştirmek demek. Bir yastıkta kocatmak demek bir de yalnızlığı... Bir aşk, bir yalnızlık, bir sen ve bir ben.

​"Sen ile ben olmaz," derken; olanlar olmuşun ölmüşlerine rahmet okuyordun. Biz, cüzdanı aşka fakir, merhameti sevda dinginliklerinde şişkin olanlardık. Yanılırken imdat çağrıları buduyorum; bir solgun yaprağa, bir acımasız budama...

​Aşk beni bana bile vermiyor artık. Ne dersin?

​Beni aşktan bile istememişken; oluru olmazdan, cünüp bir hoşça kal’a vardırdın sevdayı. Pürüpaktım. Hülasa, gidişlerinin yel değirmeni oldum. Dönüyorum; dönüyor dünya, dönüyor başım sevdiğim... Ve sen dönmüyorsun ev bildiğim.

Dilara AKSOY