Sâlih (Aleyhisselâm)'ın Hayatı (Kıssası) Devamı 2

Allah Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ

‎(Kamer:  54/ 23) 

Semûd kavmi Allah’ın verdiği nimetlerle lüks ve görkemli bir hayat yaşamaya başlamışlar, buna karşılık şükredeceklerine şımarıp azgınlaşmışlar ve haktan yüz çevirmişlerdi. Allah’ın onlara rahmet olarak gönderdiği Sâlih (aleyhisselâm)' ı uyarıcı olarak kabul etmemişlerdi. Semûd kavminin bu azgınlığının sebepleri Kurân-ı Kerim’de şöyle açıklanmıştır:

Âd kavminin uğradığı yıkımdan sonra Allah’ın, rahmetiyle birçok nimetler verdiği Semûd kavmi zamanla Allah’ı ve âhiret gününü unutmuş; dünyaya sımsıkı bağlanmışlardı. İnsanoğlunun genel karakterinde var olan ve nefislerini temizleyip tedavi etmeyen insanlarda ortaya çıkan, nimetlerle şımarıp âhireti unutma hastalığı onlarda da ortaya çıkmıştı: 

Allah Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَلَئِنْ اَذَقْنَاهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّٓاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هٰذَا ل۪يۙ وَمَٓا اَظُنُّ السَّاعَةَ قَٓائِمَةًۙ وَلَئِنْ رُجِعْتُ اِلٰى رَبّ۪ٓي اِنَّ ل۪ي عِنْدَهُ لَلْحُسْنٰىۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا بِمَا عَمِلُواۘ وَلَنُذ۪يقَنَّهُمْ مِنْ عَذَابٍ غَل۪يظٍ

‎(Fussilet:  41/50) 

Sâlih (aleyhisselâm), kavminin bu hastalığa yakalanmasını istemiyordu. Halkını sadece Allah’a kulluk etmeye çağırırken, onlara mevcut durumlarını ve Allah’ın nimetlerini iyice düşünüp ibret almalarını da öğütlüyordu. Fakat onlar uyarılara kulak asmadılar:  

(A'râf:  7/73-74);

Allah Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَاِلٰى ثَمُودَ اَخَاهُمْ صَالِحًاۢ قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِنْ اِلٰهٍ غَيْرُهُۜ قَدْ جَٓاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْۜ هٰذِه۪ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ ف۪ٓي اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُٓوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَل۪يمٌ

‎(A'râf:  7/73) 

‎وَاذْكُرُٓوا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَٓاءَ مِنْ بَعْدِ عَادٍ وَبَوَّاَكُمْ فِي الْاَرْضِ تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِهَا قُصُورًا وَتَنْحِتُونَ الْجِبَالَ بُيُوتًاۚ فَاذْكُرُٓوا اٰلَٓاءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْاَرْضِ مُفْسِد۪ينَ

‎(A'râf:  7/74) 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ قَالَ الَّذ۪ينَ اسْتَكْبَرُٓوا اِنَّا بِالَّذ۪ٓي اٰمَنْتُمْ بِه۪ كَافِرُونَ

(A'râf:  7/76) 

‎ كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ

‎"Semûd ve Âd, (sarsıcı kıyamet olan) Karia’yı yalanladılar."

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَلَقَدْ كَذَّبَ اَصْحَابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَل۪ينَۙ

(Hicr:  15/80) 

Semûd kavminde Sâlih aleyhisselâm ve davetine karşı bir uğursuzluk saplantısı vardı: 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَعَكَۜ قَالَ طَٓائِرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ

‎Dediler ki: “Sen ve beraberindekiler bize uğursuzluk getirdiniz.” Dedi ki: “Sizin (başınıza gelip de) uğursuz sandığınız şeyler, Allah katından (başınıza gelmiştir). Bilakis siz, denenen bir kavimsiniz.”

‎(Neml:  27/ 47) 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَاَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَۚ

(Fussilet:  41/17) 

Hiç şüphesiz zalim kavmin bu ahmakça tercihinin arkasında azgın nefislerine uymaları gizliydi: 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوٰيهَاۙۖ

‎(Şems: 91/11) 

 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ قَالُوا يَا صَالِحُ قَدْ كُنْتَ ف۪ينَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَٓا اَتَنْهٰينَٓا اَنْ نَعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَٓاؤُ۬نَا وَاِنَّنَا لَف۪ي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَٓا اِلَيْهِ مُر۪يبٍ

‎Demişlerdi ki: “Ey Sâlih! Bu (davetinden) önce, bizim aramızda hakkında (iyi şeyler) düşünülen/ümit beslenen biriydin. (Ne yani) şimdi bizi, babalarımızın ibadet ettiklerine ibadet etmekten engelliyor musun? Gerçek şu ki biz, senin bizi davet ettiğin (tevhidden) huzursuzluk veren bir şüphe içindeyiz.”

‎(Hûd:  11/62) 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَكَانَ فِي الْمَد۪ينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

‎(Neml:  27/48) 

‎ اِذِ انْبَعَثَ اَشْقٰيهَاۙۖ

‎(Şems:  91/12) 

 ‎ فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطٰى فَعَقَرَ

‎(Kamer:  54/29) 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎وَاذْكُرُٓوا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَٓاءَ مِنْ بَعْدِ عَادٍ وَبَوَّاَكُمْ فِي الْاَرْضِ تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِهَا قُصُورًا وَتَنْحِتُونَ الْجِبَالَ بُيُوتًاۚ فَاذْكُرُٓوا اٰلَٓاءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْاَرْضِ مُفْسِد۪ينَ

‎(A'râf:  7/74) 

 (Şuarâ 26/151 - 152);

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَلَا تُط۪يعُٓوا اَمْرَ الْمُسْرِف۪ينَۙ

‎(Şuarâ:  26/151) 

‎ اَلَّذ۪ينَ يُفْسِدُونَ فِي الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

‎“Onlar ki yeryüzünde bozgunculuk eder, ıslah etmezler.”

‎(Şuarâ:  26/152) 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎وَلَقَدْ اَرْسَلْنَٓا اِلٰى ثَمُودَ اَخَاهُمْ صَالِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَر۪يقَانِ يَخْتَصِمُونَ

‎Andolsun ki biz: “Allah’a ibadet edin.” diye (davet etmesi için) Semûd’a kardeşleri Salih’i gönderdik. (Davet başladığı ânda) birbirlerine hasım olan iki grup oluverdiler."

‎(Neml:  27/45) 

Bir toplumda bu kadar bozukluğun olması o toplumu helaka sürükler. Maalesef günümüz toplumlarında da bu durum aynen mevcuttur. Semûd kavmi helaki hak ediyordu ancak ilâhî rahmet gereği helakten önce son bir fırsat verilip uyarılmaları gerekiyordu. İşte böylece Semûd kavmine uyarıcı olarak Sâlih (aleyhisselâm) gönderildi.

Semûd kavmi attığı her adımda Helaka biraz daha yaklaştı. Son adım olarak Peygamber ve ailesini alçakça bir suikastla yok etmek istemiş ve bu maksatla gizlice toplanarak haince bir plan yapmışlardı. Bu tertibi Kur’ân-ı Kerim bizlere şöyle haber vermektedir:

(Neml:  27/48 - 49);

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَكَانَ فِي الْمَد۪ينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

‎(Neml:  27/48) 

 ‎ قَالُوا تَقَاسَمُوا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَاَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّه۪ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِه۪ وَاِنَّا لَصَادِقُونَ

‎Aralarında Allah adına yemin ederek demişlerdi ki: “Ona ve ailesine bir gece baskını vereceğiz, sonra da velisine, ‘Biz, ailesinin helak oluşunu görmedik. Biz, gerçekten doğru söyleyenleriz.’ diyeceğiz.”

‎(Neml:  27/49) 

Sözüm ona Allah’ın adıyla yeminleşen bu azgınlar rahmet olarak gönderilen bir peygambere tuzak kurmak istemişlerdi. Onlar gibi Allah adına hareket ettiğini söyleyip Allah dostlarını yok etmek isteyen zalimler tarihin her döneminde var olmuşlardır. Semûd kavmi deveyi öldürerek haddi aşmış, günah işlemekte korkusuzlaşmışlardı. Onlara göre yeryüzünde kendisinden korkulacak hiçbir varlık yoktu ve onlar karşılarına çıkacak bir güç de görmüyorlardı. Onların akıllarının ucuna bile getirmedikleri Rableri ise onlara şöyle hitap ediyordu: 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْۙ اَنَّا دَمَّرْنَاهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَع۪ينَ

‎(Neml:  27/51) 

Öyle anlaşılıyor ki Semûd kavminin mucize olan deveyi öldürmelerinden sonra Sâlih (aleyhisselâm)' ın onlara: 

“Size üç gün mühlet verildi” demesine karşın, onlar bu sözün etkisini kırmak istemişler ve üç gün içinde Sâlih (aleyhisselâm)' ı öldürmeye karar vermişlerdi. Böylesi alçakça bir cinayeti fail-i meçhul olacak şekilde işleyip kendilerine göre deveden kurtuldukları gibi ondan ve taraftarlarından da kurtulmuş olacaklardı. Fakat Allah Teâla onların bu hilesine karşı daha büyük bir tuzak hazırlamıştı. Muhtemeldir ki bu gece üçüncü gece idi.

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِح۪ينَۙ

‎(Hicr:  15/83) 

‎(Hicr:  15/73) 

onların işlerini bitirdi. Yüce Rabbimiz Semûd’un helâkini şöyle anlatıyor: 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنَاهُمْ غُثَٓاءًۚ فَبُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِم۪ينَ

‎"Onları (kulakları sağır edip beyinleri parçalayan) çığlık hak ile yakaladı ve onları çer çöp hâline getirdik. (Dedik ki:) “Zulmeden kavim (Allah’ın rahmetinden) uzak olsun.”

‎(Mü'minûn:  23/41) 

‎ اِنَّٓا اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَش۪يمِ الْمُحْتَظِرِ

‎(Kamer:  54/31) 

 ‎ وَاَخَذَ الَّذ۪ينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوا ف۪ي دِيَارِهِمْ جَاثِم۪ينَۙ

"‎O zulmedenleri ise (kulakları sağır edip beyinleri patlatan) bir çığlık yakalayıverdi. Öz yurtlarında diz üstü çöküp kaldılar."

‎(Hûd:  11/67) 

 ‎ فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوا ف۪ي دَارِهِمْ جَاثِم۪ينَ

‎(A'râf:  7/78) 

‎ فَمَٓا اَغْنٰى عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَۜ

‎(Hicr:  15/84) 

‎ فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْبِه۪ۚ فَمِنْهُمْ مَنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًاۚ وَمِنْهُمْ مَنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُۚ وَمِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُٓوا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

‎(Ankebût:  29/40) 

 ‎فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَاۙۖ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوّٰيهَاۙۖ

‎(Şems:  91/14) 

Semûd kavminin yok edilişini anlatan ayetlerde “şiddetli bir sarsıntı” ve “korkunç bir sesten” söz edilmektedir. Bu da şiddetli bir deprem ya da yanardağ patlamasını akla getirmektedir.  Depremle beraber bir sesin olması da bilinen bir hakikattir. Bütün bunlardan anlaşılan ansızın gelen azabın, bir patlama sesiyle başlayıp korkunç bir sarsıntıyla devam etmesidir. En doğrusunu Allah bilir. Önce diz üstü çöken Semûd’lular daha sonra yere yığılmışlardır. Ahırlarda bir tarafa atılmış çer çöp gibi üst üste saçılmış, bütün gururları ayaklar altında olacak şekilde helak olmuşlardır. 

(Şuarâ:  26/158 -159)

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُۜ اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَةًۜ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِن۪ينَ

‎(Şuarâ:  26/158) 

 ‎ وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَز۪يزُ الرَّح۪يمُ۟ 

‎(Şuarâ:  26/159) 

 Semud Kavminin Helakı:

Allah'u teâlâ Sâlih (aleyhisselâm)' a vahiy gönderip; 

“Kavmine azâbın geleceğini bildir” buyurdu. 

Bu durum Kur’an-ı kerîmde Hûd sûresi 65. âyet-i kerîmesinde şöyle bildirilmektedir: 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَعَقَرُوهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوا ف۪ي دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍۜ ذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ

‎(Hûd:  11/65) 

Bu âyet-i kerîmenin üç hükmü ihtivâ ettiği bildirildi. 

Birincisi: Sâlih (aleyhisselâm)' ın  kavminin mûcize olan deveyi öldürmeleri; 

İkincisi: Sâlih'in müşrik Semûdlulara kendi beldelerinde ve hânelerinizde üç gün yaşayın demesi; 

Üçüncüsü: helâklerine üç gün kalıp, üç günden ziyâde yaşayamayacaklarına dâir vâdin doğru bir vâd olup yalan olmadığını beyân etmesidir.

Semûdlular, Sâlih (aleyhisselâm)' ın azâb vadi karşısında; 

“Ey Sâlih! Elinden geleni ardına koyma. Biz deveyi öldürerek etini yedik. Sen uzun zamandır bizi azâbla korkutursun. Biz ondan bir eser göremiyoruz” dediler. 

O gecenin sabahında bir takım acâib hâllerle karşılaştılar. Devenin bastığı yerlerden kan fışkırdığını, ağaçların yapraklarının kızardığını, kuyu suyunun kan kırmızısı, yüzlerinin de sapsarı olduğunu görüp, birbirlerine haber verdiler. Sonra Sâlih (aleyhisselâm)' a gittiler ve; 

“Ey Sâlih! Sen bizim renklerimizde ve etrâfta olan değişikliğe ne dersin” dediler. 

Sâlih (aleyhisselâm)' da; “Bu, Allah'u teâlâ'nın azâbının ilk alâmetidir. Bu ilk gününüzdür” buyurdu. 

Semûdlulardan deveyi öldüren dokuz kişi; 

“Sâlih bizlere ne sihir varsa yapıyor. Üç güne kadar da azâb vâdi var. O gelmezden önce Sâlih'i, âilesini ve ona inananları öldürelim” dediler ve yola çıktılar. 

Gece olduğunda Sâlih (aleyhisselâm)' ın mescidine geldiler. Cebrâil (aleyhisselâm) birer taşla her birini öldürdü. Ertesi gün Semûdlular bu dokuzunun cesetlerini buldular. Kur’an-ı kerîmde bu durum şöyle bildirilmektedir:

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَمَكَرُوا مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

"‎Onlar tuzak kurdu, biz de bir tuzak kurduk, onlar farkında değillerdi."

‎(Neml:  27/50) 

 ‎ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْۙ اَنَّا دَمَّرْنَاهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَع۪ينَ

‎"Bak (bakalım), tuzaklarının sonu nasıl bitmiş? Biz onların ve kavimlerinin tamamını yerle bir ettik."

‎(Neml:  27/51) 

Allah'u teâlâ Sâlih (aleyhisselâm)' a Cebrâil  (aleyhisselâm)' ı göndererek müşriklerin tuzaklarından ve başlarına geleceklerden haberdâr etti. O da îmân edenlerle birlikte (4.000 kişi olduğu rivâyet edilmiştir) o beldeyi terk ettiler. Bunların kurtulmalarına sebep îmânları idi. Allah'u teâlâ bu durumu Hûd sûresi 66. âyet-i kerîmesinde şöyle bildirmektedir; 

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَلَمَّا جَٓاءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَالِحًا وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍۜ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَز۪يزُ

"‎(Helak) emrimiz gelince, Sâlih’i ve onunla beraber iman edenleri tarafımızdan bir rahmetle, o günün alçaltıcı ve rezil edici (azabından) kurtardık. Şüphesiz ki senin Rabbin, (güç ve kuvvet sahibi) El-Kaviy ve (izzet sahibi, her şeyi mağlup eden) El-Azîz olanın ta kendisidir."

‎(Hûd:  11/66) 

 ‎ وَاَنْجَيْنَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ

"‎İman eden ve korkup sakınan kimseleri ise kurtardık."

‎(Neml:  27/53) 

İkinci günde Semûdluların yüzleri kana boyanmış gibi kıpkırmızı oldu. Azâbın geleceğine kanaat getirip feryâd ettiler, bağrıştılar, ağlaştılar. İki gün geçti dediler. Üçüncü günü yüzleri simsiyah oldu. Sanki yüzlerine zift sürülmüştü. Hepsi me’yûs olup; “Azâb hangi taraftan gelir” diyerek sağa-sola ve semâya doğru bakıştılar.

Azâb geldiğinde, Allah'u teâlâ Cebrâil  (aleyhisselâm)' ı gönderip; 

“Semûd kavmi bana îmân etmediler. Nimetlere şükretmediler. Benim hâlık (yaratıcı) ve Rab olduğumu inkârla kendilerine mûcize olarak gönderdiğim nâkayı (deveyi) öldürdüler. Resûlüm Sâlih (aleyhisselâm)' ı yalanladılar. Şimdi onlara şiddetli sayha ile azâbı indir. Saraylarını, diyârlarını harâb et” buyurdu. 

Bu ilâhi emir üzerine bir sabah vakti azâb sayhası, Semûd kavminin insanlarını yakaladı. Cebrâil (aleyhisselâm) onları muhkem binâlarda helâk etti. Fahreddîn-i Râzî'nin beyânına göre, sayhanın şiddet ve heybetinden hepsinin ödleri patlamak sûretiyle öldüler. Allah'u teâlâ Kur’an-ı kerîmde meâlen bu hâli şöyle bildirmektedir:

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِح۪ينَۙ

"‎Sabah vakti onları (kulakları sağır edip, beyinleri patlatan) bir çığlık yakalayıverdi."

‎(Hicr:  15/83) 

 ‎ فَمَٓا اَغْنٰى عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَۜ

"‎Kazandıkları şeyler onları (Allah’ın azabından) kurtaramadı."

‎(Hicr:  15/84) 

 ‎ اِنَّٓا اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَش۪يمِ الْمُحْتَظِرِ

"‎Hiç şüphesiz, onların üzerine bir tek çığlık gönderdik. Onlar, çalı çırpının etrafa dökülen kırıntıları gibi oldular."

‎(Kamer:  54/31) 

 ‎ فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوا ف۪ي دَارِهِمْ جَاثِم۪ينَ

‎(A'râf:  7/78) 

‎ وَاَخَذَ الَّذ۪ينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوا ف۪ي دِيَارِهِمْ جَاثِم۪ينَۙ

"‎O zulmedenleri ise (kulakları sağır edip beyinleri patlatan) bir çığlık yakalayıverdi. Öz yurtlarında diz üstü çöküp kaldılar."

‎(Hûd:  11/67) 

 ‎ فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُۜ اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَةًۜ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِن۪ينَ

"‎Bunun üzerine azap onları yakalayıverdi. Şüphesiz ki bunda, (Allah’ın dostlarına yardım edip düşmanları helak edeceğine dair) ayet vardır. Onların çoğu mümin değildir."

‎(Şuarâ:  26/158) 

 ‎ وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَز۪يزُ الرَّح۪يمُ۟ 

"‎Şüphesiz ki senin Rabbin, (evet) O, (izzet sahibi, her şeyi mağlup eden) El-Azîz ve (kullarına karşı merhametli olan) Er-Rahîm’dir."

‎(Şuarâ:  26/159) 

Bu âyet-i kerîmede, onların çoğu veya yarısı îmân edici olsa idi yâni Sâlih (aleyhisselâm)' a îmân etse idiler onlara azâbın gelmeyeceğine, gönderilmeyeceğine dâir işâret olduğu bildirilmektedir.

Allâh Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

‎ وَاَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَۚ

"‎Semûd’a gelince, biz onlara hidayet ettik. (Fakat) onlar körlüğü/dalaleti, hidayete tercih ettiler. İşledikleri (masiyetlere) karşılık, alçaltıcı azabın yıldırımları onları yakalayıverdi."

‎(Fussilet:  41/17) 

İbn-i Abbâs (radıyallahü anh)' dan rivâyeten “Tefsîr-i Hazin” de beyân edildiğine göre; Sayha ile helâk olan ümmet ikidir: 

Birincisi: Sâlih (aleyhisselâm)' ın 

ikincisi: Şuayb (aleyhisselâm)' ın ümmetidir. 

Şu kadar ki, Sâlih (aleyhisselâm) ' ın ümmetine sayha, memleketlerinin altından ve Şuayb  (aleyhisselâm)' ın memleketlerinin üstünden geldiği rivâyet edilmiştir. Zirâ Şuayb  (aleyhisselâm)' ın kavmi de nasîhat dinlemeyip sonunda sayha ile helâk oldular.

Sâlih (aleyhisselâm) kavminin helâkinden sonra, kendisine îmân edenlerle birlikte Mekke'ye veya Şam taraflarına gitti. Remle kasabasına yerleşti. (Hadramut tarafına gittiğine dâir rivâyetler de vardır).