KENDİME GEÇ KALDIM

KENDİME GEÇ KALDIM

Şu dünya…

Ne o bana uğradı, ne ben ona

Geçtim içinden iz bırakmadan

Sessiz sedasız

Kimse dönüp bakmadan

Kalabalıkların ortasında

Adım silindi önce, sonra sesim…

En son kendime olan inancım.

Kendime geç kaldım…

Bulduğum yerde kayboldum…

Bir gölge bile kalmadı

Ben kendimden yoruldum…

Kendime geç kaldım…

Dönsem de artık yok yolum…

Bir kuyuya düşmüş gibi

Derinimde kayboldum…

Bir yerde aklımı bıraktım

Bir yerde hayallerimi…

Hatırlamıyorum artık

Hangi gecede kaybettim

Şimdi düşünmek

Eski bir eşyaya bakmak gibi: Tanıdık,

Ama bana ait değil.

Kimse çağırmıyor artık

Ne adımı bilen var

Ne susuşumu anlayan.

Kendime geç kaldım…

Bulduğum yerde kayboldum…

Bir gölge bile kalmadı

Ben kendimden yoruldum…

Sırtımı dayayacak bir dağ yok

Çünkü ben kendi içimde yıkıldım çoktan.

Bir gölgem vardı,

O da karanlıkla anlaşmış.

Ben yürüdükçe

O kayboluyor.

Anılar…

Onlar kapı değil artık,

Bir kuyu.

Her baktığımda

Biraz daha düşüyorum içine.

Dip yok.

Ve en kötüsü:

Çıkmak istemiyorum.

Çünkü yukarıda unutmak var.

Aşağıda en azından gerçek kalıyor.

Ve ben…

Hâlâ yürüyorum.

İnsan en çok

Kendini bulduğunu sandığı yerde

Kaybolur zaten…

Mahir Başpınar