Unutulmuş Deniz Feneri

Gece,

pas tutmuş bir gemi gibi yanaştı ruhuma.

Ay ışığı

kırık şişe parçaları gibi dağıldı denize.

Ben yine

ıssız bir kıyının unutulmuş deniz feneriyim.

Göğsümde titreyen o solgun ışık,

her parlayışında biraz daha eksilen

bir ömrün nabzı sanki.

Dalgalar vuruyor içimdeki kayalıklara,

her biri başka bir hatıranın sesi.

Kimi çocukluğumdan kopup geliyor,

kimi yarım kalmış vedaların tuzlu yüzüyle.

Rüzgâr…

eski bir mezar taşını okur gibi

adımı fısıldıyor gecelere.

Ve ben,

kendi gölgemin bile uğramadığı

bu ıssız kıyıda,

karanlığa bekçilik eden

yorgun bir ışığım artık.

Ne geçen gemiler görüyor beni

ne de sahile vuran dalgalar

içimde kopan fırtınayı biliyor.

Çünkü bazı yalnızlıklar

sessiz değildir…

Sadece çığlığını

denizin dibine gömmüştür.

Kalbim,

uzakta unutulmuş bir şamandıra gibi

gecenin siyah suyunda sallanıyor hâlâ.

Ve ben

ölmeyi değil,

birinin ışığımı fark etmesini

bekliyorum.

Mahir Başpınar