EMEĞİN SABAHI

Gecenin koynunda büyür nasırlı eller

Sessizce konuşur alın teriyle dökülen emek.

Bir ekmek kokusunda saklıdır umut,

Bir çivi sesinde yükselir yarının direği.

Toprakla konuşan, demirle anlaşan insanlar var,

Güneşi sırtında taşıyan yorgun omuzlar.

Her adımda bir hayat, her nefeste bir mücadele,

Ve her düşüşte yeniden ayağa kalkar onlar.

Bir şehir uyanır onların sesiyle,

Sokaklar, fabrikalar, yollar…

Hepsi bir kalbin ritmi gibi atar,

Emeğin sabrıyla örülmüş yarınlara.

Kimse görmese de geceyi delen ışığı,

Onlar bilir karanlığın içindeki sabahı.

Bir avuç alın teriyle yazılır tarih,

Sessiz ama en gerçek imzalarla.

Ve bugün…

Bir gün değil sadece, bir hatırlayış:

İnsanın insana borcunu,

Emeğin en büyük onur olduğunu.

Kutlu olsun nasırlı ellerin bayramı,

Kutlu olsun susarak dünyayı kuranların adı.