Yorulan Kalbim

Yoruldum bazen, gece kadar sessiz,

İçimde bir yük var, anlatması tarifsiz.

Herkes gülerken ben dalıp giderim,

Kalabalık içinde bile kendimi özlerim.

Bir pencere ararım nefes alacak,

Bir ses ararım “geçecek” diyecek.

Bazı günler dünya omzumda gibi,

Ama yine de düşlerim bırakmaz beni.

Çünkü en uzun gece sabaha varır,

Kırılan kalp bile yeniden yaşar.

İnsan bazen yorulur, tükenir, susar,

Sonra küçücük bir umutla tekrar başlar.

Belki bugün ağır geçti içinden,

Belki kimse anlamadı seni gerçekten.

Ama unutma; en karanlık anda bile

Bir ışık kalır insanın içinde.