Anne

Bir yorgun akşamın ışığında,

Sessizce bekleyen dua gibisin.

Düştüğüm her yerde elimden tutan,

Kırılan kalbime yuva gibisin.

Sesin geçse içimden usulca,

Dünya biraz daha güzel olur.

Gözlerin değse saçlarıma,

İçimdeki bütün fırtına durur.

Senin sevgin ekmek kadar sıcak,

Su kadar gerekli bu ömre.

Ben büyüdüm sanarken anne,

Hâlâ sığınıyorum kalbine.

Bir gün herkes gider belki,

Yollar ayrılır, mevsimler solar.

Ama senin “yavrum” deyişin var ya,

İnsanı yeniden hayata bağlar…