Sesimin Tanımadıkları

Sesimin Tanımadıkları

Tarih: 3 Mayıs 2026

Çocuklarım,Geçenlerde size bir günümden bahsetmiştim. Bir şarkıyı istemekten, hazırlanmaktan ve sonunda onu söylemekten… O gün benim için önemliydi. Çünkü kendimi ertelememiştim.

Ama hayat bazen bir adım sonrasını da gösteriyor insana.

O şarkıyı söyledikten sonra, bir arkadaşım benimle konuştu. Söylediği şey ilk başta çok basit gibiydi. “Çok cilveli okumuşsun” dedi. Sonra cümle büyüdü… Sanki devamında şunu söylemek ister gibiydi: “Sen böyle biri değilsin.” Bunu doğrudan kurmadı belki, ama hissettirdi.

İşte o an, içimde bir şey duraksadı.

Çünkü insan bazen başkalarının gözünde sabit bir yere yerleştiriliyor. Sanki hep aynı kalmalıymış gibi. Değişmeden, yeni bir şey denemeden, sınırlarının dışına çıkmadan…

Ama ben o şarkıyı söylerken başka biri olmamıştım.Sadece kendimin başka bir tarafını kullanmıştım.

Bunu o an hemen savunamadım belki. Ama sonra düşündüm.

İnsan tek bir hâlden ibaret değildir.Bir sesi vardır, ama o sesin tonları da vardır.

Benim de var.

Yazarken başka biriyim, konuşurken başka, sahnedeyken başka bir yanım daha çıkıyor ortaya. Bu, çelişki değil. Bu, çeşitlilik.

Siz de bir gün büyüdüğünüzde, insanlar sizi bir kalıba koymak isteyebilir. “Sen böylesin” diyebilirler. O cümleye dikkat edin. Çünkü o, sizin kim olduğunuzu değil, onların sizi nasıl bildiğini anlatır.

Eğer içinizden gelen bir şeyi yaparken kendinizi doğru hissediyorsanız, o sizi anlatır.Dışarıdan gelen tanımlar değil.

Ben bugün şunu öğrendim:Kendi sesimi bulmak kadar, o sesi başkalarının tanımamasına da hazırlıklı olmak gerekiyor.

Şimdi size bunları anlatıyorum.Ama bir de…

Henüz doğmamış torunlarım,Belki siz bu satırları okuduğunuzda dünya çok değişmiş olacak. Ama insanın içindeki o küçük arayış hiç değişmiyor.

Eğer bir gün siz de kendinizde yeni bir yön keşfederseniz ve biri size “sen böyle değilsin” derse… hemen inanmayın.

Belki de o an, tam da olmaya başladığınız kişisinizdir.

Sevgiyle,

H. Çiğdem Deniz