Yorgunum

Yorgunum hem de çok yorgun,
Hayatın sırtıma yüklediği o yük.
Ne bir liman kaldı sığınılacak,
Ne de içimde o eski, mağrur çocuk.

Yıllar birer birer döküldü avucumdan,
Yüzümde çizgiler, gözlerimde bir duman.
Artık aynalar bile yabancı bakıyor,
Sanki bir başkasıdır içimde yorulan.

Ekmek kavgasıydı, aşktı, kederdi derken,
Akşamın gölgesi düştü vakit çok erken.
Sırtımdaki hırka ağırlaştı iyice,
Dünya bir hanmış, bizse içinden geçerken.

Şimdi bir sessizlik ister bu yorgun tenim,
Uzakta bir ışık, belki de son meskenim.
Kapatıyorum kapıları birer birer,
Zira bu yorgunluk artık sadece benim.