Beton Beşik

Not: Uzun zaman önce bu yazmış olduğum şiir; Annesi yüzünden hapishanede doğmuş ve 10 yaşına kadar orada yaşamak zorunda kalmış, yaşadıklarını bana anlatan ve benimde bu anlattıklarından esinlenerek, benim can dostuma ithafen yazdığım bir şiirdir.

Büyükler hep uzaklara bakıp konuşuyor,

Benim gözüm ise hep ayakkabılarında...

Burada herkes aynı adımları sayıyor abla,

Gidiyorlar, dönüyorlar, yine aynı taş.

Ben dünyayı bu avlu kadar sanıyordum,

Meğer ucu bucağı varmış basamadığım toprakların.

Söyle bana, ağaçlar gerçekten canlı mı?

Kuşlar nereye yorulunca konuyor dışarıda?

Burada sadece gri duvarlar var, bir de nöbetçiler...

Güneş bile içeri girerken parmaklıklardan bölünüyor,

Yüzüme çizgili gölgeler düşüyor uyurken.

Ben hiç elma koparmadım dalından,

Rengini boyalardan bilirim sadece.

Gece olunca bir fısıltı başlıyor koridorda,

Herkes kendi evinin rüyasına dalıyor.

Benim evim burası abla, rüyam da burası.

Annemin ranzasındaki o eski battaniye,

Benim korunağım, benim sığınağım.

Ama bazen öyle bir sessizlik oluyor ki,

Kendi kalbimin sesinden korkuyorum.

Bana gitmekten bahsediyorlar sürekli,

"Az kaldı," diyorlar, "çıkacaksınız."

Dışarısı nasıl bir yer abla, canımı yakar mı?

Kapılar zincirsizken insan nasıl yürür?

Ben düşmekten korkarım o büyük boşlukta,

Tutunacak bir demir parmaklık arar mıyım sığınacak?

Eğer bir gün kapı açılır da kalırsam geride,

O soğuk koridorda unutursan çocukluğumu...

Benim için bir kez göğe doğru fırlat ellerini.

Hiçbir yere çarpmadan, özgürce gitsin sesin.

Çünkü ben burada sesimi bile alçaltarak büyüdüm,

Duvarlar duymasın, demirler kırılmasın diye...