Sıvasız Ömür

Bu sarı, bu kirli aydınlıkta,

Sıvası dökülmüş bir ömür gibi oturuyorum.

Tavandan sızan su değil,

Zamanın pas tutmuş o ince bilekleri...

Bir koridor ki; ucu sana çıkmayan,

Ama her taşı sen kokan, rutubetli bir yangın yeri.

Ceketimin içine sakladığım o eski titreme,

Dışarısı soğuk, dışarısı dilsiz, dışarısı lal.

Taşların soğuğuna yaslayıp yorgun sırtımı,

Gözlerimin en tenha çukurunda seni bekliyorum.

Hani gelmeyeceksin ya,

İşte en çok o zaman güzelleşiyor bu bekleyiş.

Şimdi kalkıp gitsem,

Bütün şehirler yüzüme kapanacak, biliyorum.

Adının harfleri düşüyor tuğlaların arasından yere,

Toplasam, yine ayrılık edecek.

Oturup kalsam;

Ah, sesin sızıyor çatlaklardan... ben azalıyorum.