Genişleyen Boşluk

Kapılarını arala,
Zamanın pası dökülsün eşikten.
Sen korkma,
Güneşin yakıcı sabrından,
Yağmurun ürkek telaşından sakınma.
Bırak, rüzgar kendi hikayesini,
Senin boş odanda tamamlasın.

Pencereyi örtme;
Eksilmesin ev, çoğalsın boşluk.
Senin kurduğun o dar sınırlar,
Bir çiçeğin açma vaktine yetmez.
Bırak, dışarının mahzun kalabalığı,
Senin sessizliğinle birleşsin.

Yüreğini arala,
Kendi derinliğini kendine göster.
Çünkü içindeki o koca dünya,
Dışarıdaki gökyüzünden daha geniş.
Kendi sesinle yankılanan boşlukta,
İnsan, ancak açıldığında büyür,
Ancak bölüşüldüğünde yaşanır.

Söyle, şimdi hangi rüzgarı bekliyorsun?