Aydaki Kulübem

Sana bu şiiri Ayda ki kulübem den yazıyorum.
O güzümüzde büyüttüğümüz ,
İçinde birbirimizi bulup bulup
Tekrar kayıp ettiğimiz
O küçücük dünyaya bakarak yazıyorum.

Korkma ben seni buralardan da görüyor
Buralardan da seviyorum.
Yine O telaşli hallerini gülümseyerek seyrediyorum.
Sabah mahmurluğunu
Bir fincan kahve içmeden , kendine gelemeyişini
Geç kalma telaşiyle , orayı burayı kırıp döküşünü
O makyalsız yüzünde ki o saf gülüşünü.
Tebessüm ederek seyrediyorum.

Evet, sana bu şiiri aydaki kulubemden yazıyorum.
Sen uyuyana kadar her gece seni bekliyorum
Uzaklardan ,üşüme diye üstünü örtüyor
Ve Seni öpüyor , öyle uyutuyorum
Kabus görme diye geceleri rüyalarında nöbet tutuyorum.
Hiç gözlerimi kırpmadan.

Evet ,Sana bu şiiri aydaki kulubemden yazıyorum.
Sana çok uzağım sanma
Farz etki damarında kan oluyor ,akıyorum
Gögsün ortasında kalp olup atıyorum
Başını çevir gök yüzüne , aya bak
Sana el sallıyorum.

Sana bu şiiri aydaki kulubemden yazıyor.
Eğer göremezsen beni oralardan
Bilki bir köşede , gizli gizli ağlıyor.
Şiirime yeni kelimeler heceler arıyor.
Bulduğum her taşa kayaya ismini kazıyor
Seni uzaklardan öpüp koklayıp sarıyor
Seni nefes diye ciğerlerime çekip , her gün böyle yaşıyor
Ama senden baska herkes beni burada çoktan öldü kaldı sanıyor.