Sen Kokuyor Bu Şehir

Bu şehre kokun sinmişti senin,

Cadde cadde, sokak sokak,

Sen kokardı her yer buram buram.

Kaldırım taşları, sokak lambaları...

Kokunu ezberlemişti sokak kedileri,

Nerede olsa bulurlardı seni.

Tanırdı tüm şehir bizi;

Bilirdi o aşık hallerimizi.

Binlerce kahkaha arasından bile

Fark edilirdi seninkisi.

Sen gülerken güldürürdün,

Beni, tüm şehri ve bütün kedileri.

Şimdi mi?

Sen gittin gideli bu şehirden,

O her derde deva gülüşlerden eser yok.

Yokluğun var, hasretin, özlemin var;

Sensizliğe ait ne varsa, yük içimde.

Hepsini karıştır, çek içine,

Efkarla yakılan bir sigara dumanı gibi.

O dumanı çektikçe içime,

Yakan bir zehre dönüyor şehir...

Kulakları tırmalayan bunca gürültüde

Hiç kalmamıştı bu kadar sessiz,

Oturup hiç ağlamamıştı,

Benimle birlikte bu şehir.

Ben bu şehirden gittiğini bile bile...

Kedileri peşime takıp,

Sokak sokak seni aradım,

Yanımda duran yokluğuna baka baka.

Yani canım, sen gittin gideli buralardan,

Bu şehir de benim gibi zor soluyor;

Sokak lambaları yoruldu artık,

Bak, onlar da tek tek sönüyor.

Sen gittin bu şehirden,

Kabul ettim...

Ben de gideyim tamam ama,

Hâlâ buram buram sen kokarken,

Ayaklarım bir türlü gitmiyor....

Sensiz çok ağrıyor, biliyor musun?

Yokluğunu içime çekince;

Neresi biliyor musun?

İki göğsümün tam ortası,

Yani tam şuram...