Bayram Aslında Merhamettir

Bayram sabahıydı
Gökyüzü, dedemin ütüleyip sandığa kaldırdığı
beyaz gömlekler gibi serilmişti şehrin üstüne.
Minarelerden dökülen tekbirler,
uykusuz kalmış sokakların alnına sürülen
serin bir su gibiydi.
Avlularda telaş vardı.
Çocuklar ceplerinde şeker değil,
küçük mucizeler taşıyordu sanki.
Anaların elleri hamur kokuyordu,
o eller ki yıllardır
yoksulluğun sırtına sessizce yorgan örter.
Bir koç gördüm o sabah,
gözlerinde yağmura yakalanmış bir dağın hüznü vardı.
Sanki insanın içindeki kibri
boynunda taşıyordu ağır ağır.

Kurban yalnızca bıçak değildi,
bazı insanların içinde kesilmeyen
karanlık bir gururdu asıl.
Mahalle boyunca yayılan et kokusu
bir sofradan ötekine yürüyen kardeşlikti.
Çünkü bayram biraz da
kapısı çalınmayan evlerin
yeniden insan sesi duymasıydı.
Bir çocuk elindeki poşeti
sanki dünyayı taşıyormuş gibi sıkı tutuyordu.
İçinde birkaç parça et değil,
annesinin bu gece aç uyumayacağına dair
küçük bir umut vardı.

Ve ben o gün anladım.
Kurban Bayramı,
yalnızca bir ibadet değilmiş meğer.
İnsanın içindeki taş duvarları kesip
yerine merhamet eken eski bir gök kapısıymış.
Akşam olunca şehir yavaşladı.
Balkonlarda çay dumanı yükseldi.
Gökyüzü mor bir tespih gibi dağıldı ufka.
Yaşlılar sustu, çocuklar yoruldu,
ama herkesin içinde
aynı sıcak lambayla yanan bir his kaldı.

Bir lokmayı bölüşen insanlar
aslında dünyayı ayakta tutuyormuş.