Ayrılığın Gibi Değil

Ruhumuzun karanlıklarında gezinen 

Gece yarısı sokakları gibi ıssız 

Atıp o tenhalığa kendini 

Köşede kıvrılıp ağlayan bir kadının hayali 

Öylesine kalpten bir duygudur bu bilirsen eğer

Ve bilirsen, kitaplarda yazmaz pek böylesi bir gerçek 

Ağzına kadar dolu sokak lambaları 

Gün hafiften ayıyor sevgilim 

Neden aklıma düştün 

Uykusuzluktantır belki 

Mahremimin son kuruşu 

Adamlığımdaki son hâl 

Şimdi hatırımda, ruhumda, günümde binlercesi 

Bir bıçak darbesi 

Üşüdüğün gibi değil bu bir rıhtım akşamı 

Elinde son aldığın pahalı çanta, makyajın, kısa kestirdiğin ve maviye boyattığın saçlarınla

Öyle üşüdüğün gibi değil bu 

Bu bendeki olan yok hiç bir yerde 

Bu bendeki çatlamış ve dışlanmış bir ayna 

Sevgilim, inan üşümek değil bu 

Bu bendeki başka...