Bu Gün Bayram Ve Sen Çekip Gittin Anne

Renklerimi astım boynuna ama terk edilmiş iklimlerden de aldım payımı çünkü sen çekip gittin.

Mısralara b/öldüm hayatı ve şiirler b/içtim imgelere can verdim aslında bilmediler görmek istemediler ama kabul etsinler etmesinler: ben şair değil şiirdim.

Gönlümde ukdeler saklı.

Ruhumda ufuk.

Meddücezre doyamayan bir yürek benimki:

Büyüyen dalgalar gibi ve çekilen deniz.

Misafiri olduğum cihanda bir türlü sahiplenemediler beni.

Sense yoksun artık gördüm ki sevgi de insanlar sadece birer atık:

Batıl ruhların girizgâhında atıl bir mevsimim belki de ve asla dile getiremedikleri ismim bir türlü, Gülüm, diyemedikleri.

Sevemedim çığırttıkları ismimi:

Yıldız ve şu bu:

Hangi Yıldız?

Çocuk yaşta ölen halamdı ismi Yıldız olan bense onun bir fotokopisi gibi çoğaltıldım nasır tutmuş yüreklerde duygusu olmayan bir isim bu:

Duygusuz insanlara yakışan bir meddücezir adeta.

Oynaşan dalgalar ve ıslıklayanlar yalnızlığımı bense illa ki ıskalamışken mutluluğu ve sen çekip gittin.

Bir ünlem bildim üstelik ben hayatı:

Hep mi şaşkın olur bir insan hep mi ürkek hep mi heyecanlı?

Günümüz tabiriyle saf ya da atağa geçmemiş bir ruh sürekli yedek kulübede ve sen çekip gittin.

Üstelemedim.

Uslanmadım.

Hep mi sever insan ilk günkü gibi ve hep mi düşünmeden sever?

Tıpkı kalemim gibi nasıl ki o da: düşünmeden yazıyor ve sahipleniyor tüm kelimeleri öyle ki alfabe bile yetmiyor ilham perim omzumda nöbette iken ve işte adımı çıkardılar iyi de ben tüm gün kalemim elimde beklemiyorum nöbetimi ve de ilham perimi: o ki ansızın geliveren yürek ki pervasızca deli gibi sevebilen üstelik sen de yoksun artık yanımda.

Bültenler cazgır.

Ana haber sunucuları cebbar hele ki kadınlar.

Demem o ki:

Kadın soyunun yüz karası büyümemiş bir çocuğum ben: kadın olmak ne haddime hele ki yok mu o şuh bakışlar?

Kimi ise ruh gibi dolaşmakta ortalıkta sanırsın ki hepsi aynı fabrikanın mamulü:

Ne yani ne yani?

Saçımın beyazları ile barışık isem?

Ne yani ne yani?

Yampiri yürüyüp de frikik vermiyorsam?

Dedim ya:

Büyümek ne haddime ne kelime sayfalardan taşan bir isyan benimkisi gerçi ruhum hem genç hem yaşlı amma velakin yüreğim henüz on sekizinde tam da gülecekken tam da seni sevdiğimi bir kere daha söyleyecekken ve sen çekip gittin.

Bu gün bayrammış ben demiyorum büyüklerim diyor.

Farz olan ne varsa.

Farazi olan ne varsa.

Bayram kutlamaları mı?

Ve birbirine paye veren insanlar?

Payidar olan kim kaldı ki?

Bu gün bayrammış ben demiyorum Saatli Maarif öyle buyuruyor bir de bayram namazı kılanlar sonra da cami avlusunda gıybete buyur edenler.

Sensiz neyin tadı kaldı ki üstelik?

Yıldız kaymış!

Ben değilim ben değilim yeminle.

Zaten Yıldız ismini kütükten sildireceğim.

Kadınlar mademki evli olsalar bile kızlık soyadını kullanabiliyor ben de artık reddediyorum bu sefil ismimi.

Soğuk.

Ulaşılmaz.

Yıldızlar gibi.

Sıcak ve insancıl ve içten: çiçek gibi gül gibi.

Refüze ediyorum ve artık dönüp bakmıyorum arkamdan çağıranları ne de olsa bol keseden merak ediyorlar:

Ne olmuş?

Ne bitmiş hayatımda?

Suni teneffüs yapmak istemiyorum artık dünde kalan hayatıma.

Sen çekip gittin ama ben hala ayakta ve hayattayım.

Önümde akan sular gibi berrak.

Bahçemde açan güller gibi şeffaf ve sıcak.

Bu gün bayrammış.

Ben diyorum ben diyorum ki: bu gün bayram.

Çekip gidenlerin arkasından değil mi ki umarsız kaldım geride ve işte bayramımı kutluyorum kutlamayanlara ve nefretlerine inat.

Çünkü ben buyum bu…

Mutlu bayramlar diliyorum yüreği güzel olan herkese ve yüreğinde gerçek sevgi ve merhameti barındıran herkese…