Bir gün başka bir sabaha uyanabilirim.
Perdelerimi senin ışığın değil, başka mevsimlerin güneşi aralar.
Adını anmadan içtiğim kahveler olur,
Ve dünya, sensiz de dönmeyi sürdürür göğsümün etrafında.

Belki başka insanlar geçer ömrümün kıyılarından.
Hiç sana benzemeyen gülüşler oturur soframa.
Ellerime başka eller değebilir,
Ama bazı yaralar kapanırken bile izlerini saklar ya.
İşte sen, kalbimin derisinde kalmış eski bir yangın olursun.

Zaman dediğin şey, sabırlı bir nehir aslında.
En keskin kayaları bile yıllar içinde yuvarlar.
Belki bir gün hayalimdeki yüzünün çizgileri silikleşir,
Gözlerinin rengini gökyüzünün hangi saatinden ödünç aldığımı unuturum.
Ama unutmak, yok olmak değildir sevgilim.

Bazı insanlar hatırlanmayı bıraksa da içimizde yaşamaya devam eder.
Çünkü sen, bir insandan çok bir iklime dönüştün bende.
Yağmur yağınca sesini duyuyorum hâlâ.
Rüzgâr esince saçlarının gölgesi geçiyor aklımdan.
Ve gece, yıldızlarını toplarken göğün avuçlarından,
Ben senin bıraktığın boşluğu sayıyorum sessizce.

Bir gün gerçekten gidersem senden,
Bu bir kapının kapanışı gibi olmayacak.
Daha çok terk edilmiş bir tren istasyonuna benzeyecek.
Raylar yerinde kalacak,
Ama hiçbir tren adını taşıyarak gelmeyecek artık.

Yine de bilmelisin.
Bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın içine sonsuzluğu öğretmek için gelir.
Sen bana bunu öğrettin.
Bir kalbin, tek bir isimle nasıl koca bir evrene dönüşebileceğini.

Ve eğer bir gün seni tamamen unutursam,
Denizlerin tuzu kalmasın,
Sonbahar yapraklarını dökmesin,
Ay geceyi bulmasın isterim.
Çünkü seni unutmak,
Bir şehrin bütün sokaklarını haritadan silmek gibi olur.

Ama merak etme.
Yarın sana yine başka bir hikâye anlatacağım.
Çünkü bazı aşklar bir şiir değildir.
Her gün yeni bir dörtlüğü yazılan uzun bir destandır.