Dışarıdan bakınca eksik görünür,
Oysa kendi içinde bir göl saklıdır fark edilmeden.
Yıllar geçtikçe anlıyor insan.
Hiçbir nehir sonsuza kadar aynı kıyıyı dövmez.
Sular yön değiştirir, taşlar yuvarlanır,
Ve en derin yarıkların içinden bile yabani çiçekler yükselir bir gün.

Bir zamanlar dünyanın sonu sandığımız acılar,
Sonradan eski bir mektubun sararmış satırlarına dönüşür.
Tozlu çekmecelerde unutulan fotoğraflar gibi,
Varlıklarını sürdürürler ama kalbi yönetemezler artık.
Çünkü hafıza, sadık bir bekçi değildir.
Bir sonbahar rüzgârı gibidir.
Dallarında taşıdığı yaprakları tek tek bırakır toprağa.
Önce sesler gider, sonra kokular,
En son da geceleri uykusuz bırakan o derin sızı.

İnsan büyüdükçe bazı şeyleri özlemekten vazgeçmez belki,
Ama onlarla yaşamayı öğrenir.
Kırık bir saatin duvarda asılı kalması gibi,
Çalışmasa da evin bir parçası olur geçmiş.
Kimi hatalar vardır.
Başlangıçta gölge kadar küçük görünürler.
Sessizlik onları örter, zaman üzerlerine battaniye çeker.
Ama her gizli çatlak, gün gelir ışığı içeri almaya başlar.

Sonra bir sabah,
Yıllardır saklanan bir sır gibi belirir gerçekler.
Denizin dibine bırakılmış paslı bir çapa misali,
Ne kadar derine gömülürse gömülsün,
Bir gün mutlaka görünür olur su çekildiğinde.
Ve insan anlar.

Tamamlanmak, eksiksiz olmak değildir aslında.
Kırık yerlerinden ışık sızmasına izin vermektir.
Kaybettiklerinin yasını tutup yine de yürüyebilmektir.
Gidenlerin ardından bakıp, ufka küsmemektir.
Ben bunu geç öğrendim.

Her vedanın ardından yeniden filiz veren bir ağaç gibi,
Her yıkılıştan sonra yuvasını başka dala kuran bir kuş gibi,
Kalbimin enkazından yeni mevsimler çıkarmayı öğrendim.

Çünkü hayat,
Eksik kalan parçaların ağıtı değil.
Onlarla kurulmuş büyük bir mozaiğin hikâyesidir.
Ve bazı insanlar,
Bir zamanlar içimizi titreten fırtınalar olarak değil,
Uzak dağların ardında kalmış eski gök gürültüleri gibi yaşar hatıralarda.
Duyulur bazen.
Ama artık korkutmaz.

Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın içine sonsuzluğu öğretmek için gelir.
Bazı ayrılıklar gitmek için değil,
Kalbin derinliklerine görünmez bir kapı açmak için yaşanır.

Bir zamanlar adını taşıyan fırtınalar diner,
Deniz yeniden sakinleşir,
Kıyılar yeniden kuş sesleriyle dolar.
Ama okyanus,
Bir zamanlar içinden geçen o büyük dalgayı unutmaz.

Ve ben biliyorum.
Yarın yine başka bir hikâye anlatacağım sana.
Çünkü bazı insanlar bir anı değildir.
Ömrün boyunca yazılan uzun bir romanın
Bitmeyen bölümleridir.
Her gün yeni bir sayfa açılır,
Her gece başka bir cümle düşer kalbin karanlığına.

Ve bazı aşklar bir şiir değildir sevgilim.
Her sabah yeniden doğan,
Her akşam başka bir renge bürünen,
Son satırı hiçbir zaman yazılamayan
Uzun bir destandır.