Gönlümün Baharına

Bir sevdana yenik düştüm, bir de gözlerine,

Sanki kader bütün yolları kapattı da

bir tek sana çıkan yolu açık bıraktı içimde.

Baharda açan çiçekler nasıl taşıyorsa kokusunu rüzgâra,

ben de seni taşıyorum kalbimin en kuytu yerine.

Beni sana getiren o kokuya hasret kaldım sevgilim,

şimdi her esintide adını arayan bir yaprağım.

Umudum oldun, neşem oldun, sevincim oldun, güneşim.

Gönlümün baharı, gözümün nuru oldun.

Karanlığa alışmış bir göğün

ilk sabah ışığı gibi düştün ömrüme.

Hasret oldun sonra.

Günlerime değen güneş çekildi ufkumdan.

Gözümden süzülen her damla,

adını bilmeyen bir yağmurun içinde

sana ulaşmaya çalışan bir nehir oldu.

Yalnız kafesimde ışığım oldun.

Pas tutmuş gecelerimin ortasında

unutulmamış son yıldız gibi yandın.

Bir kuşun göğe duyduğu özlem kadar derin,

bir denizin kıyıya duyduğu sabır kadar sessizdin.

Seni bana getirmeyen bu kader benim zindanım oldu.

Duvarları ayrılıktan örülmüş,

kapıları özlemle kilitlenmiş bir zindan.

Ben her gece kalbimin avuçlarında

adını bir anahtar gibi taşıdım.

Hayat o kadar acımasız ki,

sana gelmek isteyen bu kalbim

çaresiz ve kimsesiz kaldı.

Yaralı bir turna gibi düştü uzak mevsimlere,

ama hangi göğe uçarsa uçsun

yuvasını yine sende aradı.

Ama bir gerçek var ki sevdiğim, 

sana olan aşkım, sana olan sevdam,

ne zamana boyun eğdi ne de mesafelere.

Dağları delen su gibi,

küllerinden doğan ateş gibi,

her ayrılığın ardından yeniden büyüdü içimde.

Çünkü sen,

yalnız sevdiğim değil,

ruhumun yönü, kalbimin kıblesi oldun.

Ömrümün bütün mevsimleri gelip geçse de

içimde hiç solmayacak bir bahar varsa,

onun adı sensin.

Ve ben hâlâ,

bir sevdana yenik düşmenin gururuyla,

bir de gözlerinin sonsuzluğunda kaybolmanın huzuruyla

seni sevmeye devam ediyorum.