Yaşamaktan Mütevellit

Saat beş buçuk, altı arası bir vakit

Günlük eforumu soyunup, 

Tükenmiş ruhumu giyiniyorum.

Bir elvedayı dahi esirgeyip,

Bataryası boşalan ceplerime, 

Ellerimi sokup, işimden infazımı istiyorum.

Süreli cezamdan yevmiye düşüyorlar.

Bir ömür rahat yaşamak adına

Bir ömür saat harcıyorum.

Ya da şöyle anlatayım.

Sağ cebimden çıkarıp, sol cebime sokuyorum.

Kendi nefesimi, kendime kiralamışım.

Ve herkes onu da kendine zehir etmek için,

Mola verip, sigara içiyorken,

Ben mesainin son saniyelerine diş geçiriyorum.

Sona doğru gözüm sokağa kuruluyor.

Yunus Hoca ile Sibel Abla da mesailerini tüketmiş.

İnsanların vicdanlarıyla, cüzdanları arasındaki tezgahlarını toplamışlar.

Beyaz yakalılar, artık terlemezken gömlekleri,

Biz asgari çağın ortanca çocukları,

Yalpalaya yalpalaya, terk ediyoruz kimlikleri.

Ve işte beklenilen o an...

Kepenkleri iniyor mesaimin,

Sokağa sıla hasretim birikmiş.

Koyu kirli Oltu Çayı'nı dahi özlemişim.

Sanki sabah görmemiştim.

Ehh işte, benimki de laf yani.

Yorgunluk, iyiden iyiye köreltiyor aklımı.

Öylesine dolu bir hissizlik ki bu...

Bacaklarım dahi takip etmiyor adımlarımı

Gideceğim yer belli fakat gitmekte kararsız ayaklarım.

Kale yürüyüş yolunda,

Beni sollamaya çalışan ruhuma ulaşıyorum.

Sonra birkaç tanıdık gelip yapışıyor yakama

İyi misin? demek yok

Ya da bir selam yok

"Yaşıyorsun bu hayatı" diyorlar.

Bildikleri tek kelam bu.

Oysa benim ne yaşadığımı kim biliyor.

Sonra daha da düşüyor omuzlarım.

Yaşamaktan mütevellit...

Ve bu anlarda anlıyorum ki,

Ben kalabalıktaki yalnız değilmişim.

Aksine ben herkesi olan kimsesizmişim.

Yılgın ruhumu sırtlayan koca yürekli gövdem.

Bir şekilde eve atıyor beni, boğulmakta olduğum gölden.

Bir kapı aralıyor gözlerim, 

Huzur koşarak yerleşiyor nefesime

Kendimi yalnızlığın ve sessizliğin minderine yayınca,

Dudaklarım yerine oturuyor kulaklarıma varınca