Arka Mahalle

Yeşile hasretim, güne, güneşe,

Çocukluğumun içten gülüşlerine...

Düne hasretim, ondan önceki güne de, geçmişe

Bugünler kasvet, dert, yarınlarsa nefret bağrımda 

Ben geçen yıllara hapis olmuşum.

Rengim de, tadım da, zevkim de orada kalmış.

Belki boyum da...

Boyumda bundandır uzamamış. 

Ömrüme yetişemeyen gönlümü şimdi anlıyorum.

O mutlu olduğu anda kalmış.

Geçmişin aynası bir çocuk yuttu.

Şimdi akisimde, saçım başım ağarmış.

Dedim ya rengim de geçmişte kaldı.

Gözlerim kehribar cam gibi parlaktı. 

Yaşardı yaşardı, bütün feri aktı.

Geçmişe hasretim, şimdiye sitem.

Tükenmez gönlümde, gönlüme matem.

Yıllardır bağrımda acıyla tüten

Yandığım ateşin odunu benem

Yazdım ki içimi söndürsün şiir.

İçime alevden gayalar düşiyir.

Sarıldım kefen gibi atinin kundağına

Ben özümden gopmuşam, içim üşiyir.

Ben gibi geçmişi özleyen varsa eger

Yazdığım bu şiir, bin gönle deger.

Herkes kendi yarasını kanatsında göreyim.

Her dizeden bir merhem yaresine süreyim.

Yazdım ki yareme belki denk ola.

Al kanımın üstüne, farklı renk ola.

Belki de bu yazmalar, bana zevk ola.

Mazinin mezarından ola ki çıkayım.

Karanlığı eşeleyip, yırttı sessizlik,

Bana benliğimi hatırlatırken toprak.

Gözlerim perdelenmiş, bu ne renksizlik.

Ne kadar da zormuş, geldiğin yerden kopmak.

Hâlâ daha hatırımda mutlu olduğum dünler

Top koşturuyor çocukluğum gönlümün arka mahallesinde

Yiyip bitirmiş beni geçtiğim günler.

Sığınmışım büyümenin kirli bahanesine.