Ameliyat Sonrası

(Hepimizin bir şiir dünyası, bir gerçek dünyası var. Bu şiir gerçek dünyamdan bir kesit.)

Gözlerimi güçlükle açıyorum,

Önce her şey bulanık,

Sonra sonra netleşen şekiller.

Çile yumağı odamdayım.

Sevinçten ağlayan

Çocuklarım ve eşim.

İşte canım annemle kardeşim.

Bu gece son gecem,

Can dostum duvarlara bakıyorum.

Bitti iğne, ilaç, serum,

Emar, tomografi, röntgen.

Belki vücudum iyileşti,

Lakin yüreğime yok merhem…

Taburcu oluyorum üç ayın ardından,

Tek hatıra Ordulu Mustafa’dan,

Sarımsı kehribar bir tesbih,

Alıyorum onu masadan.

Vedalaşıyorum her şeyle, herkesle,

Sonunda çıkıyorum hastaneden.

Sana dönüyorum boş dünya…