Yanık Portakal Rengi

            YANIK PORTAKAL RENGİ

Boyumdan çok yüksekte ayçiçeği tekerleri

Suyun geçtiği nemli geverlerde ayaklarım

Yürüdükçe bir çarık gibi iki ayağıma da giydiğim

Yanık portakal rengindeki yumuşacık toprak

Ellerim kurşun erikleri gibi küçücük

Saçlarımın iki yanında püren çiçekleri

Üzerimden geçerken “Gââkk” çığlığıyla

İçimi ürperten karakargalar arkadaşım

Korkuyu unuttuğum bir adam var yanımda

Gün batışında gölgesi benim gölgemin iki katı

Bu kadar çok şeyi nereden biliyor anlamasam da

Onun yapamayacağı hiçbir şey yok bence

Kiraz ağaçlarımızdaki kuşlara benziyorum

Onun dallarında gezindiğim zamanlarda

Deredeki pınarı nasıl ikna etmişti de

Suyu tepedeki evimize makara ile çekmiştik

İkimizin de kanında merak ve azim vardı

Aynı anda hem çocuk hem yetişkindim

Her şeyin keyfini çıkartacak kadar ona tabiydim

O benim kısa ömrümde tanıdığım ilk ve tek erkekti

İlk göz ağrı olduğumdan mı kim bilir

Onun modeli olmam kaçınılmaz bir şeydi

Bedeli ne olursa olsun bu böyle olacaktı

Yolu benim yolumdu bazen yanlış yöne gitse de

Çoğu kez memnuniyetsiz ve sinirli bakan

Çekinsem de kanatlarından uzaklaşamadığım adam

Geçmişteki yaşayamadıklarını benim yüreğime akıtıp

Gelecekteki yaşayacaklarıma bilmeden katardı

Bu tutkunluğun bir bedeli olmalıydı elbet

Eleştirdiğim şeylerden büyüdükçe kaçarken 

Onun mimiklerini cemalimde istemeden görmek

Aynı anda hem sevip hem de kızgın hissetmek

O benim büyüdüğümü izlerken

Onun yavaş yavaş yaşlandığını görmek

Olması gerekeni kabul edip yine de keşke demek

Sevdiğini gösterememenin suskunluğunda kalmak

Portakal rengi günlerimizde yaşıyorum ben

Değiştirilemeyen ama varlığına da şükredilen adam

Kaşlarını çoğu kez çatarak gezse de biliyorum

Yüreğinde her babada olduğu kadar sevgi var

                   TülayMaviYıldırım