Bir Annenin En Ağır Sınavı

“Deseler ki;

'Eğer çocuğunuzu yeniden seçme imkanınız olsa,

Yine de onu seçer miydiniz?'

Gözlerim doldu,

Annelik sustu, yüreğim konuştu.

Oğlumu istemezdim dedim...

Çünkü damarlarında o lanet zehir var.

Onun her yudumunda,

Benim kalbimden bir parça koptu, bitti.

Bir anne için evladını yaşarken,

Göz göre göre kaybetmekten büyük cehennem mi var?

Sonra yine sordular…

'Bir uyandınız, her şeyi unuttunuz,

Ama tek bir kişiyi hatırlıyorsunuz; bu kim olurdu?'

Kızım dedim...

Adı toprak kokuyor artık benim kızımın.

Oysa gülüşü bahardı,

Saçları rüzgârda savrulan bir koca ömür…

Bir adamın öfkesinde, o zehrin karanlığında

Söndü gitti nefesi.

Ben, iki evladın arasında kaldım.

Birini toprağın altına gömdüm kendi ellerimle,

Diğerini hayatta, nefes alırken kaybettim.

İkisi de parmaklarımın arasından aktı gitti;

Su gibi, gözyaşı gibi…

Ben daha ölmeden, bu dünyada tattım cehennemi.

Ve şimdi…

Bir anne olarak tek duam, göğe feryadım:

Hiçbir ana yaşamasın benim bu gördüğümü.

Çünkü dünyadaki en ağır yük,

Evladının acısıyla sınanmaktır.”

SİLEZYA

Eserin Hikayesi:

Bir gazeteci röportajında rastladığım, iki evladının acısıyla sınanan bir annenin darmadağın oluşundan geriye kalan sızılardan ilhamla yazılmıştır. Biri madde bağımlılığının pençesinde, diğeri ise yine o illetin esiri olmuş bir adamın şiddetiyle hayattan koparılan iki fidan... Bir annenin, 'Yeniden seçsen yine seçer miydin?' sorusuna evladını korumak ve bu acıyı bitirmek için 'Oğlumu unuturum' deyişi, uykudan uyandığında ise sadece toprağa verdiği kızını hatırlamak isteyişi bir ayrım değil; yaşarken her gün eriyen bir acıya karşı, haksızca elinden alınan bahar kokulu kızına duyduğu sonsuz özlemin feryadıdır.