Küllerim Sana Kırgınlığım Bana Emanet

Sana sitem etmiyorum sevgili,

İnan bana, hissettiklerim sitemden daha ağır.

Bedenim yoruldu, gönlüm kırıldı;

Toparlanmaya çalıştıkça sanki daha da parçalanıyorum.

Gözünde hiç bir yerimin ya da değerimin olmayışı,

Ucu bucağı görünmeyen koca bir bilinmezlik şimdi...

Bu meçhul gidişe, bu belirsizliğe isyanım.

Biliyor musun sevgili?

En çok da beni hiç anlamayışına yanıyorum.

İçimde biriken koca bir öfke var;

Surları yıkacak, dünyayı yakacak bir öfke!

Ama ben karşında durup

Sana bağıra çağıra haykıramıyorum ya bunu;

İşte en çok o çaresizliğime,

İçimde sessizce can veren o feryatlara yanıyorum.

Süslü masalları, boş hayalleri, yalanları geç;

Ben buradayım, tam karşında.

Ama paramparçayım,

Ve sen bunu bile görmüyorsun.

Ne suskunluğumun ne de senden gidişimin farkındasın.

İpler kopmuş, bağlarımız yerle bir olmuş;

Ben için için yanarken, yaktığın ateşte kavrulurken,

Sen her şeyden bihaber, kendi dünyandasın.

Artık ne bende sana uzanacak bir el var,

Ne de sende o kör karanlığında beni görecek bir ışık...

Sana ne öfkem kalabalık artık ne de cümlelerim.

Bir zamanlar her şeyin olan ben,

Şimdi koca bir hiçliği bırakıyorum avuçlarına.

Ben bu yangından tek başıma çıkıyorum;

Küllerim sana, kırgınlığım bana emanet.

Çığlık atacak kadar doluyum,

Ama sessiz kalacak kadar da çaresiz...

Silezya