Çorbada Tuz

Yaşamanın yorgun kâbusu, düşünce omuzlara

İnsanın gönlü kamburlaşıyor.

Mavi gökte gelecek çizdiği bulutlardan

Yavaş yavaş gözlerini yere eğiyor.

Bir bilmece uğruna doğduk dünyaya,

Çözmemiz gereken kader bağları,

Keder ağlarıyla birleşiyor.

Kazanması en zor imtihan,

Bir yanlış, bir ömrü götürüyor.

Ve ısrarla tutunuyoruz yaşama

Oysa ne bulut sabit duruyor gökte,

Ne de toprak ayak altında…

İnsan içindeki nefret gibi

Toprağı içten parçalıyor deprem.

Ve hala durmaya çalışıyor dünyada insan

Tuzluk gibi deliğinden silkeliyor dünya

Var bakalım karar ver, az mı gelirsin, çok mu?

Madem ki bu çorbada senin de tuzun var.