Zor Maslahat

İçim almıyor yaşamayı çocuk. 

Ben bu dünyanın insanı değilim. 

Ki başka gözlere sorarsan kimliğimi, 

Ben bu dünyada insan bile değilim. 

Tekim, yekim, yokum...

Ve yaşamaktan ağır yaram.

Peki, ölüm gerçekten de bir son mu bana?

Belki o zaman yaşayacağım bir mısra arasında,

O halde devam edelim, hadi bir şiir daha.

Şimdi güzellemeler yapmalıyım değil mi?

Güneşten, gülden, dem vurmalıyım.

Zor maslahat...

İstanbul'da olsaydım.

Martılardan, albatroslardan,

Kâh Kız Kulesi'nden kâh adalardan,

Ne bileyim belki de ihtişamlı Galata'dan,

Şiirler okur, şarkılar yazardım.

Ama zor maslahat.

Ne burası İstanbul, çocuk.

Ne de ben o insanım artık.