Kırık Şairin Duvarları

Şayet gerçekten tanımak istersen beni,

Konuşmamaktan kurumuş, çatlamış dudaklarıma sor beni.

Güneş nereden bilsin benim halimi?

Gece rüyamda seni konuk ettiğimi görmüş mü ki?

Ben şair adamım, yalan yok biraz kırığım;

Senin yokluğuna, sensizliğe kırgınım.

En çok yıldızlar kıskanır güzelliğini,

Ay çoktan senin adını ezberlemiş ki...

Ne eyleyeyim ben sensiz dört tarafımdaki duvarı,

İçinde "evim" diyebileceğim birisi olmadıkça?

Söyle bana şimdi ey Eros, sen misin bunun sebebi?

Yoksa sevgi midir her şeyin en büyük temeli?

Yağmurdaki bir su damlacığı gibi kaybettim kendimi,

Karanlığın içindeki en parlak şey sendin oysaki.

Şimdi geceler bile senden bir parça taşıyor;

Uzaklarda arardım güneşi, yanı başımdaymış megerki...