Aynı Şiirde Buluşana Dek

Gün batımını izlerken bir tabure üstünde,

Aklıma sen geldin sebepsiz bir şekilde.

Aslında benziyoruz ikimiz de birbirimize;

İki unutulmuş mısra, hem de aynı şiirde...

İkimiz de kaçtık insanlardan, canlılardan,

Daha ne kadar kaçabiliriz kendimizden, bizden?

Biz istemesek de avuçlarımızdan akıp gidiyor zaman,

İlk önce üstümüzdeki bu enkazlardan kurtulunmalı...

Ve bir çiçek açacak o enkaz yığınlarının arasından,

İkimizden birer parça taşıyacak sana.

Ve sen karnında taşırken evrenin en değerli incisini,

O zaman anlayacağız bu hayatın nimetlerini...

Şimdilik bırakıyorum kendimi dünyanın dalgalarına,

Gece kendi şarkısını mırıldanırken kalalım arkasında.

Belki bir gün tekrardan aynı şiirde buluşturur bizi dünya,

Unutulmuş sessizlik kokan bu topraklarda...