Menekşe Lekesi

Karanlığın ince bir ipliğe dizildiği vakitlerdeyim yine

Bir çocukluk ağrısı sızıyor içimden

adını bilmediğim bir geceye dönüşerek

Gözlerimin içini oyalayan bir rüzgar var

sanki eski bir defterin arasına sıkışmış

yırtılmış bir fotoğraf parçası

Üzerinde kimse yok

herkes gitmiş

Ben bu şehrin unutulmuş eşyalar kutusuyum artık

Kırık bir oyuncağım

paslanmış bir anahtar

kendine bile açılmayan bir kapının omzunda

solmuş bir menekşe lekesi

Kendime bir sığınak ararken

hep aynı yokuşa çıkıyorum

İnsan

kendi küllerine bile alışıyor bir süre sonra

Ağrılar da birer evcil hayvana dönüşüyor

usul usul kucağına kıvrılıyor insanın

Sensizliğin göğsümde bıraktığı yeşil izleri

kimseye anlatamadım

Kendime bile itiraf edemedim

gözlerimin geceye erken kapandığını

Bir çocuğun kırık oyuncaklarını saklaması gibi

sakladım seni içimde

Kimse görmesin

kimse dokunmasın

kimse benim kadar sevmesin diye

Sonra anladım ki

her insan kendi karanlığının yetimiymiş

Ve bazı yaslar

kimsenin omzuna yaslanmazmış.

Şimdi göğe bakıyorum

Bulutları yokluyorum

Birazdan yağacak olan o kırkikindiye soruyorum

Ben mi daha çok yoruldum hayatta

yoksa hayat mı benden?

Cevap hiç değişmiyor

Gökyüzü susuyor

Ben

içimdeki en eski yarayı

tamamen unutmak isterken

yeniden hatırlıyorum.