Karasatı

nenem derdi bir karasatı varmış

kuyu başında saçları çözük ağlarmış

gelin gitmiş bir dağ köyüne yağmurda

geri dönmemiş bir daha ne mektup ne haber

ben de bir karasatı biriktirdim içimde

mutfağın en karanlık rafına koydum

turşu kavanozlarının arkasına

kimse görmesin diye kimse sormasın diye

karasatı geceleri iner sofraya

tabağıma bir avuç keder koyar sessizce

ye der bu senin payına düşen

herkesin bir karasatısı vardır cancağızım

sildim tozunu aynaların karasatı geçmesin

sürdüm kapı eşiğine tuz karasatı girmesin

ama o zaten içerdeydi baştan beri

benim adımla doğmuş benim sütümle büyümüş

ilkokuldan beri kaderim

nenem öldü karasatı kaldı bana

bir gün ben de birine bırakacağım onu

belki bir kıza belki bir şiire

bu yük böyle taşınır gibi değil