Gel Diyorsun

Şimdi gel diyorsun,

ben de buradayım aslında

sadece adımlarım sesini duymuyor yolların.

Kökü sökülmüş bir ağaç gibi beklemekten yoruldum,

uçurumun kenarında değilim artık,

düştüm.

Sözlerin göğsüme siniyor uzaktan,

tütün değil, kül düşüyor içime.

Bir zamanlar alnına sürülen cesaretin

ben orta yerinde gezdim

Bozuk bir pusula gibi yönümü kaybettim.

Kayıp bir bayram çocukluğunun avucunda

şeker değil acılar topladım.

Sen dağların taş yüzünü anlattın,

ben dağılmanın yumuşak tarafını sakladım hep.

Kim kırıldı biliyorum,

kim sustu,

kim öfkesini suya gömdü de

bedeni kabardı gece boyu.

Biz paylaştık ekmeği,

eksilmedik sandık

meğer "çoğalan yalnızlık"mış payımıza düşen.

Sen bir taş bağlamak istedin göğsüne

hafifler mi diye gece,

ben taşı çektikçe büyüdüğünü gördüm gölgemin.

Ağır olan sabır dedin ya

ben sabrın çatlayan dudağında bir kan tadı öğrendim.

İki uçurum taşıyoruz dedin,

sevgiden ve uykusuzluktan;

ben üçüncüyü ekledim:

inkâr.

Ben de senin gibi sordum kendime

geceye bıraktığım yüz güvenilir mi?

Cevap bulamadım,

bulduğum her cevap gölgesini aldı benden.

Kaç kere geri döndüm ölmek üzereyken,

kaç kere büyüdü içimde bir çocuk dökülen saçlarını özlerken,

ve sen uzaktın.

Bak, şimdi söyleme sırası bende:

Ben gelirim.

Ama gölgemle değil

çünkü gölgeler çabuk yorulur.

Ben sana açık bir yara gibi gelirim,

kapanmaz ama kanamaz da artık.

Elimi uzatırsam tut,

yoksa unut

ama beni ismimle çağır,

adımı hatırlamak istiyorum .

Sen "şimdi gel" dedin.

Ben geliyorum.

Ama bil:

Susmak seni bitiriyorsa,

konuşmak da beni.

Öyleyse kapı aralığını iki kişilik açalım,

sen duvarını indirme,

ben korkumu alıp geleyim.

Gölgen yetermiş bana diyorsun

ben sana gövdemle geleyim,

titresem de, eksik olsam da, yarım da kalsam.

İşte cevabım:

Şimdi gel diyorsun,

ben geliyorum

ama sen de kal.

Gitme.