5. Bölüm

Ertesi sabah güneş doğmadan yola çıktılar.

Bu kez amaçları adanın iç kesimlerini biraz daha ayrıntılı araştırmaktı. Kaptan, Hikmet,Şampiyon , Nuri Hoca,İpçi Erdoğan, Çağatay Bey, Hatice Hanım Meryem Hanım ve üç kişi daha dereyi takip ederek ilerlediler.

Hava ağır ve nemliydi.

Yürüdükçe bitki örtüsü sıklaşıyor, ağaçlar daha da büyüyordu.

Yaklaşık iki saat sonra Nuri Hoca aniden durdu.

"Şuna bakın..."

Herkes başını kaldırdı.

Karşılarında, onlarca muz ağacından oluşan küçük bir koruluk vardı.

Ağaçların üzerinde sapsarı muz salkımları sallanıyordu.

Bir an için kimse konuşamadı.

Sonra sevinç çığlıkları yükseldi.

"Başardık!" Diye bağırdılar hep bir ağızdan  

"Artık aç kalmayacağız."Dedi Meryem Hanım  

Şampiyon sırtındaki ipi çözdü.

"Toplayabildiğimiz kadar toplayalım."dedi  

Kimse etrafı dikkatlice incelemeyi düşünmedi.

Açlık, tedbirin önüne geçmişti.

Şampiyon baltayla alçakta duran bir salkımı kesmeye hazırlanırken yukarıdan ince bir çığlık duyuldu.

Ardından ikinci...

Üçüncü...

Derken bütün koruluk gürültüyle doldu.

Dallar sallanıyor, yapraklar hışırdıyordu.

Herkes korkuyla geri çekildi.

"Ağaçlarda bir şey var!" Diye bağırdı Kaptan  

Bir saniye sonra ilk maymun aşağı atladı.

Arkasından bir diğeri...

Sonra onlarcası...

Küçük, çevik ve inanılmaz hızlıydılar.

Bir kısmı ağaçlardan sarkıyor, bir kısmı yerde dört nala koşuyordu.

Şampiyon daha ne olduğunu anlayamadan elindeki muz salkımını bir maymun kaptı.

Başka biri, Hikmet’in  sırt çantasına asıldı.

Çantanın ağzını çekiştirip içindeki iki muzu alarak ağaca fırladı.

Grubun etrafı birkaç saniye içinde maymunlarla çevrilmişti.

Kimseye saldırmıyorlardı.

Ama muzları kimseye bırakmaya da niyetleri yoktu.

Kaptan ellerini kaldırdı.

"Sakin olun! Kimse taş atmasın!"

Tam o sırada iri bir maymun yere indi.

Diğerlerinden daha büyüktü.Şampiyon yumruklarını sıkarak "Gel lan gardaş bir güreş tutalım. Ben gençliğimde nice pehlivanım diyenlerin sırtını yere vurdum."

Maymun , Şampiyona ters ter bakarak elindeki muz salkımını omzuna aldı, birkaç adım geri çekildi ve yüksek sesle bağırdı.

Bu sesi duyan diğer maymunlar da topladıkları muzlarla birlikte hızla ağaçlara tırmandılar.
"Maymun senden korktu" dedi İpçi Erdoğan.
"Bu neymiş ki Gardaş ben nice rakipleri korkuttum ki" dedi Şampiyon.

Birkaç dakika içinde koruluk yeniden sessizleşti.

Sanki biraz önce yaşananlar hiç olmamıştı.

Yalnızca kırılmış birkaç dal ve yerde ezilmiş muz kabukları kalmıştı.

Kaptan derin bir nefes verdi.

"Hayatımda ilk defa maymunlar tarafından soyuldum."

Bu söz herkesi güldürdü.

Günler sonra ilk kez hep birlikte kahkaha atmışlardı.

Gülüm Hanım başını iki yana salladı.

"Demek ki bu adada sadece biz yaşamıyoruz."

Kaptan yere düşen yarım bir muzu aldı.

"Hayvanların yiyeceğini tamamen almak doğru olmazdı zaten. Burası onların da yaşam alanı."

Şampiyon gülümseyerek karşılık verdi.

"Bir dahaki gelişimizde daha hazırlıklı oluruz."

"Nasıl?"

"Belki bir kısmımız dikkatlerini dağıtır, diğerleri olgunlaşmış birkaç salkımı alır. Ama hiçbir zaman hepsini toplamayız."

Kaptan onayladı.

"Doğadan ihtiyacımız kadarını alacağız. Fazlasını değil." Mücella Hanım itiraz etti.
"İyi de bu maymunlar olgun muzları bize verirler mi ? Ağızlarının tadını biliyorlar. Bize hamlarını bırakırlar.
"Bizim elimiz taş taşımıyor ya. Biz de onlara vermeyiz olgunlarını "dedi Şampiyon. Yine bir gülme gitti ortalığa.

Dönüş yolunda herkesin kucağında taşıyabileceği kadar muz salkımları vardı

Ama yanlarında daha değerli bir şey vardı.

Artık adada muz yetiştiğini biliyorlardı.

Ve maymunların da kendileri kadar bu adanın sakinleri olduğunu öğrenmişlerdi.

Bu bilgi, bundan sonraki günlerde işlerine yarayacaktı.

Devam edecek