Saatlerin Otopsisi

Bir gün durmadı saatler

utandılar yalnızca

birbirlerinin yüzüne bakmaktan

duvarın çarmıha gerilmiş yüzünde

kendinden daha yaşlı bir dakikayı gösteriyordu akrep

yürüyordu yelkovan

henüz doğmamış bir akşamın cenazesine doğru

aralarında kaldım 

ne yetişebildim geriye

ne de seçebildim ilerinin yüzünü

hatırladıkça eskidim

unuttukça ağırlaştım

bir mevsim vardı sonra

kaydetmemişti onu hiçbir takvim

kar yağarken içime

kuraklık büyürdü dışımda

yükselirdi güneş

çoğalırdı gölgeler

ölürdü bazı şeyler

büyürdüm

büyürdü bazı şeyler

eksilirdim

eksildiğini anlamaz yalnız insan

kendi enkazını sürükleyen

sessiz bir göçtür ruhu

ardında bıraktıklarının peşinden koşar en çok

kıvrılıyordu zaman

kendi kuyruğunu kemiren bir yılan gibi

saklanır bazen çocukluğum

yarın denilen bilinmeyenin içine

uyuklar ihtiyarlığım

unutulmuş bir yaz öğlesinin tozunda

geçip gitmedi hiçbir yaşım

asılı kaldılar

aynı yaranın farklı derinliklerinde

bir aynanın karşısına geçtiğimde

çoğalıyor ölülerim

bir gözüm ilk kaybının mezarında bekliyor

kül olmuş bir vedanın izlerini karıştırıyor öteki

anlıyorum sonunda

aynı bedene zincirlenmiş

birbirine ulaşamayan ruhların

kara ayiniymiş hayat

ve ölüm

son kapı değil

toprağa saplanmış beyaz mermerdi geçmiş

siyah harflerle kazınmış yokluk

bir adın susuşu

bir devrin kapanışı

belki bütün kilitlerin

aynı anda paslanması

bütün labirentlerin

aynı karanlığa açılması

belki de ilk kez o vakit

birbirinin yüzünü görür yaşlar

ilk kez o vakit

aynı masaya oturur yaralar

ilk kez o vakit

susar saatler

ve 

nihayetinde insan

kendi içine mühürlenmiş

otopsisidir 

suskun saatlerin.

AY PARÇASI / MEHPARE

11.TEMMUZ 2025 / 03:15 / İSTANBUL