''henüz''ün Ağırlığı

“İnsan geleceğe değil, ertelenmiş bir çöküşe doğru yaşar.” E. Cioran

içinde aynı anda birkaç mevsimi çürütürken

birden fazla karanlık yanıyordu aynı gökyüzünde

siyahla beyaz arasında sıkışmış renklerde yaşamak isterdi 

adlarını bilmediği, sadece ağırlıklarını tanıdığı

endişe, ruhuna çökmüş karanlık bir sis

ve hüzün yağıyordu üstüne durmadan

istemeden ıslanıyordu kanıyla toprak

nedensiz bir boşlukta asılıydı ruhu

bir uçan balon tutuştursalar eline

sanki ipiyle göğe karışacaktı 

koparsa kaçış, kopmazsa boğulma 

bir canavar gibi saldırmadı belirsizlik

bağırmadı, diş göstermedi

sessizce kemirdi emanet verdiği renkleri

adını koyamadığı bir açlık gibi oydu içini 

uzadıkça kendini yiyen bir bekleyişti

bu “henüz” hali

bir kuşun sırtına binip gitmek istedi

uçsuz bucaksız doruklara

susmuş detaylar istedi yukarıdan bakınca

yutulmasını sağır edici gürültünün

diledi ağırlığının şekil değiştirmesini

kafası dağınık

içinde yankılanmayan bir darbe

toplanmak istemiyor düşünceler 

bir eksiklik değil, bir fazlalık bu 

fazla his 

fazla farkındalık 

fazla yük

şimdi toparlanmak zorunda değil 

zihni karmakarışık saçılmış içine

beklerse kendiliğinden düşebilir anılar 

acıtan, renksiz ve gerçek

belki çözüm yok şu an

belki isim koymak da gereksiz.

belki sadece durmak yeterli

içinden bir cümle çıktığında

nefes almayı reddeder yaşamak

‘’henüz’’ün ağırlığında

ezilmektir hayatta kalmak

AY PARÇASI / MEHPARE

24 ŞUBAT 2026