Öznesiz Sevişler

Şiir sokaktaki masumiyetinden tanırım seni,

Yüzünün kuş çırpıntısı kıvrımlarından.

Giyindiğin zırhtan tanırım,

Yaban, yalın bakışından.

Doğurduğun yalnızlığın ardına yapışan

Hasret kokusundan...

Öyle bir yansa titreyen alev,

Ateşinde düş bahçelerinin mavi alazı oynasa.

Seni hatırladığım yerden derleyip

Hatırlamadıklarıma eklesem.

Çorak toprağın menekşe rengi suyu olsan,

Bin yıllık sevilerin yüzü suyu hürmetine.

Oysa sadece öfkesinde fırtına,

Fırtınasında sessizlik koparan 

Bir kalbin yumağıyız biz senle şimdi.

Sevmem sevi üstüne söylenenleri,

Bütün kelimeleri adında tüketmeliyim çünkü.

İnsanların yüzlerce yıllık 

Efsanelerini bilirim kendimden.

Kardelen ayazında severim seni.

Önce kirpiklerinden, sonra yüreğinden öperim,

Uğrağı olmayan toprakların

Bîçare çocukları gibi.

Sararmış bir yolculuğun cam kenarından,

Islak kelimelerle anarım seni.

İnsan elinin değdiği, alın terinin öptüğü

Bir coğrafyadan bilirim, teninin rengini.

Adının kulağına fısıldandığı nefesten

Bilirim seni.

Çünkü sen benim çocukluğumsun.

Ve biz senle sadece iki çocuğuz,

Senle şimdi.