Yaşamak Hep Böyledir

 Gün ağarınca kanatlanan

 Güvercin çırpınışında, dizge sesler.

 Sözler, ummanda açılmış yelken.

 Dizeler, asumanda yıldız yıldız gezerken

 Gülüşler, bahçemizde açılmış kızıl gül.

 Nefesler, Boğaz'da aşiyan dalga sesi bize.

 Göze aşinâ yabancılar, seyreder âlemi.

 Âlem, dediğin bir garip ademoğlu değil mi?

 Her seher öten bülbül,

 Her sabah açmayı bekleyen gül,

 Goncalanmış hüzne hayran değil mi?

 Değme gurup vaktinden çalınan keyif.

 Herhangi bir renkte dem vuran serzeniş.

 Hangi toprakta yalnız açar meneviş?

 Menevişler toprağa,

 Toprak heyecana revan değil mi?

 En son dudak büküp hor gördüğün o bakış.

 Kalbinde her vuruşta, damla olan o atış.

 Pınarından geçtigin,

 Kulağında nehirce yankı olan o akış.

 Damağındaki tatlı huzur değil mi?

 Garip kuş misali yaşam,

 Yaşamak hep böyledir dercesine.

 Gönlümüze dolan sellerce yanış,

 Sonbaharda sararan yapraklar gibi

 Yeniden göğerecek yeşiller değil mi?