Bir Ormanı Adınla Yeşerttim

Sen bu kurak kalbime

Bir yudum suyu çok gördün belki,

Bir damla güneşi de esirgedin.

Ama yokluğunun çölünde bile

Ben, adını anarak

Koca bir orman yeşerttim.

Ne gariptir ki,

Başkaları bir tek fidanı dahi

Kök saldıramadı.

Sahi neydi bunun hikmeti ?

Kimi bir harf olmaya razıydı,

Kimi ise bir kelime kadar yaşayabildi.

Cümle olmak,

Onların en büyük düşleriydi.

Sense;

Başlangıcı okunup

Sonu hiçbir vakit gelmeyen,

Her satırında başka bir ömür saklayan

Bir kitap gibiydin.

Kimisi karanlığın küf kokusunu taşıdı,

Kimisi aydınlığın kuru hakikatini.

Ama sen, 

Ne yalnız geceydin

Ne de sıradan bir sabah.

Şimdi sakın

"Ben gün oldum mu?" diye sorma.

Çünkü sen,

Doğduğu her ufku kıskandıran,

Güneşin bile hayranlıkla baktığı

Bir aydınlıktın.