Kodesin 1 Günü Yalnızlığın İlk Sayfası

KODESİN 1. GÜNÜ (Yalnızlığın İlk Sayfası) 

Kendi seçtiği yuvada yemeğini kendi yaptı, suyunu kimseden istemedi. Kimseyle konuşmadı; kendi içine çekildi, hatta kendine bile küstü. Yanında yalnızca bir kâğıt ve bir kalem vardı. Adını unutmayı, hatta herkesin de onu unutmasını diledi. Dışarıdan bakanlar ne kadar aksini sansa da ne deliydi ne de şizofren; yalnızca fazlasıyla iyi bir insandı. Gün boyunca sessizliğe sığındı ama uykuya yenildiğinde dudaklarından yine onun adı döküldü, kalbinin en derin yerinde yine o vardı. "Unuttum." diyen, bunu en çok kendine söyleyen adam bile kendi sesine inanmadı.