Kodesin 2 Günü Sessizliğin Yükü

KODESİN 2. GÜNÜ (Sessizliğin Yükü)

Güne uyandı. Bu kez her eleştiriye, her sese yabancıydı. Dün yazdığı kâğıda uzun uzun baktı, ardından bir sigara yaktı. Yalnızlığa alışkın biriydi belki ama ilk kez bu kadar yalnızdı; öyle ki kendini bile dışarıda bırakarak yalnız kalmayı başarmıştı. Tek kelime etmiyordu. Dilini ve dudaklarını birbirine küstürmüştü sanki. Kısa voltalar atıyor, uzun acılar taşıyordu içinde. Bir sigarasını diğerinin ateşiyle yakıyor, dumanı dumanla çoğaltıyordu. Bir yatıyor, bir kalkıyor; her uzandığında aynı acılar yeniden dile geliyordu.

Ama dediğim gibi... Bunların hiçbirinden onun bile haberi yoktu.